Πολλοί από όσους κατοικούμε στο ιστορικό κέντρο της πόλης, την περίοδο που μόλις πέρασε, και που με ανακούφιση όλοι αποχαιρετήσαμε, ζήσαμε το παράδοξο του να έχουμε δει την ποιότητα της ζωής μας να βελτιώνεται. Αυτό ακόμα και μέσα σε συνθήκες περιορισμού, απουσίας φυσικής επαφής και επικοινωνίας, ανάκλησης ατομικών ελευθεριών και δικαιωμάτων. Μέσα σ’ όλα αυτά, η ποιότητα της καθημερινότητας πολλών κατοίκων του ιστορικού κέντρου βελτιώθηκε δραματικά!

Έτσι, περιμέναμε με αγωνία την 21η Μαΐου, την ημέρα που θα άνοιγαν οι χώροι εστίασης στην περιοχή, ελπίζοντας ότι η επαναλειτουργία τους δε θα αποτελούσε την επιστροφή σε όσα ζούσαμε προηγουμένως. Με ανακούφιση είδαμε ότι τα πράγματα ήταν αρκετά διαφορετικά. Για πρώτη φορά, οι χώροι εστίασης άνοιξαν χωρίς δυνατές μουσικές και μεγάφωνα στους δρόμους, οι θαμώνες αποχώρισαν χωρίς φωνές, βρισιές και φασαρίες έξω από τα παράθυρα των υπνοδωματίων μας.  Το σαββατοκύριακο που ακολούθησε, η βαβούρα από το συνωστισμό άρχισε να αυξάνεται, παρόλα αυτά, η κατάσταση είναι αισθητά βελτιωμένη σε σχέση με την προ-κορωνοϊού εποχή, καθώς η οχληρία παραμένει σε γενικές γραμμές πολύ χαμηλότερη απ’ ότι προηγουμένως και οι θαμώνες αποχωρούν πολύ νωρίτερα.

 

Πράγματι, όσο αδιανόητο και να φαίνεται για τον περισσότερο κόσμο στο ιστορικό κέντρο της Λεμεσού η κατάσταση ήταν –και θα ξαναγίνει– τόσο προβληματική που καταγράφεται ανακούφιση όταν προσωρινά οι κάτοικοι μπορούν να έχουν τις αυτονόητες για συνθήκες διαβίωσης, όταν δηλαδή μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα μπαλκόνια ή τους κήπους τους τα βράδια ή να ανοίγουν τα παράθυρα τους.

Από το  τέλος του 2012, όταν ο πυρήνας της πιο ιστορικής κατοικημένης περιοχής της πόλης (τώρα γνωστή ως Πλατεία Σαριπόλου) μετατράπηκε σε ζώνη διασκέδασης, και οι δημοτικές / πολεοδομικές αρχές έδωσαν αντίστοιχες άδειες για χώρους εστίασης, μπαρ και μουσικοχορευτικά κέντρα σε δρόμους μικτής χρήσης, χωρίς καμιά πρόνοια για την προστασία των κατοίκων, η καθημερινότητα στην περιοχή έγινε αφόρητη. Οι περισσότεροι χώροι, με την ανοχή των αρχών, λειτουργούν παράνομα και εκτός των όρων και ωραρίων της άδειας λειτουργίας που κάποιοι διαθέτουν: χώροι αδειοδοτημένοι ως καφενεία ή σνακ-μπαρ λειτουργούν ως χορευτικά μπαρ με επαγγελματικά συστήματα ήχου και/ή ως χώροι με ζωντανή μουσική ως τις μεταμεσονύκτιες ώρες χωρίς καμία άδεια. Εστιατόρια, μπαρ και ταχυφαγεία στην περιοχή οικειοποιούνται πεζοδρόμια ή ακόμη και δρόμους για την τοποθέτηση τραπεζιών και καρεκλών, συχνά κάτω ή δίπλα από τα παράθυρα σπιτιών.

Οι αρμόδιες Αρχές όχι μόνο επέτρεψαν στις επιχειρήσεις αυτές να λειτουργούν ανεξέλεγκτα και παράνομα, αφού δεν έκαναν τους απαραίτητους ελέγχους και δεν επέβαλαν κυρώσεις, αλλά και συνέδραμαν καθώς ο Δήμος Λεμεσού είναι ο ιδιοκτήτης αρκετών υποστατικών, αλλά και των δημόσιων χώρων που ενοικιάζονται στις παράνομες αυτές επιχειρήσεις. Ως αποτέλεσμα, οι επιχειρήσεις αυτές λειτουργούσαν σε ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ως βραδινοί υπαίθριοι χώροι διασκέδασης, με μουσικές στη διαπασών μέχρι τις 2, 3 ή και 5 τα ξημερώματα, χωρίς καθόλου ηχομόνωση, με τραγουδιστές και μεγάφωνα σε δημόσιους χώρους (σε πεζόδρομους και σε πλατείες) τις καθημερινές και τα σαββατοκύριακα, με θαμώνες που φεύγοντας από αυτούς τους χώρους στις 2, 3, ή 5 τα ξημερώματα φωνασκούσαν μεθυσμένοι έξω από τα παράθυρα των σπιτιών της περιοχής, συχνά ασκούσαν λεκτική και σωματική βία (με εμάς, τους κατοίκους να ξυπνάμε με αίματα, ούρα, κ.α. στο κατώφλι μας), και προκαλούσαν ζημιές σε ιδιωτικές και δημόσιες περιουσίες.

Πως μπορεί όμως ένας Δήμος ή ένα Τμήμα Πολεοδομίας να αιτιολογήσει ή έστω να δικαιολογήσει την εφαρμογή ενός πολεοδομικού σχεδίου που φέρνει μία κατοικημένη περιοχή στα όρια του να είναι μη κατοικήσιμη και καταστρέφει την ποιότητα ζωής μιας ολόκληρης κοινότητας; Πως μπορεί να δικαιολογηθεί η συμμετοχή ενός Δήμου στην καταπάτηση κατοχυρωμένων δικαιωμάτων των πολιτών του, όπως το δικαίωμα στον ύπνο και στην ξεκούραση; Οι κάτοικοι του ιστορικού κέντρου, εδώ και χρόνια υποφέρουμε από έλλειψη ύπνου λόγω των ακραίων επίπεδων οχληρίας που προαναφέρθηκαν – με σωματικές και ψυχικές συνέπειες, ενώ η περιβαλλοντική μόλυνση λόγω της έλλειψης ελέγχου στα υποστατικά με φουγάρα, κλπ., επιβαρύνει τόσο τη δική μας υγεία όσο και την υγεία των εργαζομένων και των επισκεπτών της περιοχής.

Επιπλέον, κάτοικοι, εργαζόμενοι και θαμώνες κινδυνεύουμε από το γεγονός ότι οι ιδιοκτήτες χώρων εστίασης έχουν προβεί στην οικειοποίηση δημόσιας γης, στις πλατείες και στους πεζόδρομους του κέντρου, ενώ συχνά υπάρχουν αυτοκίνητα σταθμευμένα στα σημεία πρόσβασης των πλατειών και πεζοδρόμων. Ο συνδυασμός των αυτοκινήτων που στερούν την πρόσβαση, με τα πολυάριθμα τραπεζάκια, παγκάκια, καρέκλες κ.α.  – αντικείμενα που συχνά τοποθετούνται στις γραμμές όδευσης τυφλών, πρωτίστως από χώρους εστίασης αλλά και από άλλες επιχειρήσεις, αφαιρεί τη δυνατότητα πρόσβασης σε πυροσβεστικά οχήματα και ασθενοφόρα. Έχουν αναλογιστεί όσοι οικειοποιούνται αυτή τη Δημόσια γη, όσοι σταθμεύουν τα οχήματά τους στα σημεία πρόσβασης σε ολόκληρες πλατείες και πεζόδρομους, αλλά και οι αρμόδιες Αρχές που κάνουν τα στραβά μάτια τι θα συμβεί σε περίπτωση πυρκαγιάς, αν η πρόσβαση στα πυροσβεστικά οχήματα δεν είναι δυνατή; Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη αν υπάρξουν θύματα; 

Απευθυνόμαστε λοιπόν στις αρμόδιες αρχές (Δήμος, Αστυνομία Λεμεσού, ΚΟΤ, Επαρχιακή Διοίκηση, αστυνομία, πυροσβεστική κ.α.), οι οποίες κατά την περίοδο της καραντίνας απέδειξαν ότι έχουν το προσωπικό και τα μέσα να ασκούν τους απαραίτητους ελέγχους, να αναλογιστούν τα πιο πάνω και να επανεξετάσουν τις πρακτικές τους. Η λειτουργία μπαρ και χορευτικών χώρων σε ισόγεια, χωρίς ηχομόνωση, με ανοικτές πόρτες και παράθυρα, με ζωντανή μουσική και μεγάφωνα στους δρόμους, δεν μπορεί να δικαιολογηθεί σε μια περιοχή μικτής χρήσης. Η λειτουργία όμως επιχειρήσεων και χώρων εστίασης με τρόπο που σέβεται τους κατοίκους της περιοχής, με ωράρια που σέβονται το δικαίωμα των κατοίκων στη ξεκούραση και στον ύπνο και που επαναφέρει στην περιοχή μια ισορροπία μεταξύ οικιστικής και εμπορικής χρήσης, δηλαδή μια υγιή συνύπαρξη, είναι αυτό που ζητούμε ως κάτοικοι του ιστορικού κέντρου.

Πέρα από τα παραπάνω, η πρόσφατη εμπειρία μας έδειξε πως οι πολίτες έχουν ανάγκη τον Δημόσιο Χώρο, έχουν ανάγκη από χώρους πρασίνου και πλατείες με χώρο για ελεύθερες δραστηριότητες αλλά και με εγκαταστάσεις (όπως παγκάκια και υπαίθρια γυμναστήρια) όπου άτομα κάθε ηλικίας και με κάθε κοινωνικό ή οικονομικό υπόβαθρο θα μπορούν να περάσουν κάποιο χρόνο. Δεν έχουν όλοι οι πολίτες την οικονομική ευχέρεια να επισκέπτονται τα εστιατόρια και τα μπαρ που βρίσκονται στις πλατείες και τους πεζόδρομους της Λεμεσού και αυτός είναι ένας επιπλέον λόγος για τον οποίο ο Δημόσιος χώρος θα πρέπει να παραμένει διαθέσιμος για τους πολίτες και να μην παραχωρείται, εμμέσως ή με ξεκάθαρες διαδικασίες, στο ιδιωτικό συμφέρον. 

Η πρόσφατη εμπειρία έφερε, επίσης, την κατακόρυφη μείωση των αυτοκινήτων στους δρόμους και αυτό (απ)έδειξε πως η μείωσή τους τους, σε συνδυασμό με την απουσία της κυκλοφοριακής συμφόρησης που συνεπιφέρουν, έχει ως αποτέλεσμα την ουσιαστική βελτίωση στην ποιότητα της ζωής των κατοίκων. Αυτό φάνηκε καθώς οι πολίτες στην Κύπρο και αλλού, εκμεταλλεύτηκαν το ασφαλές πλαίσιο που δημιούργησε η σημαντική μείωση των αυτοκινήτων τους δρόμους για να χρησιμοποιήσουν τα ποδήλατά τους, τόσο ως μεταφορικά μέσα αλλά και ως μέσα άσκησης και αναψυχής, και να αποφύγουν τα μέσα μαζικής συγκοινωνίας, τα οποία λόγω πανδημίας δεν προτιμούν. Τα αποτελέσματα από τη μείωση των αυτοκινήτων ήταν τόσο θετικά που πολλές πόλεις (ανάμεσα σε άλλες η Ρώμη, η Βαρκελώνη, το Όσλο, το Ελσίνκι, Βερολίνο, Παρίσι, Σίδνεϊ, Μπογκοτά, και η Βιέννη), προχωρούν στη δημιουργία νέων και/ή βελτίωση μόνιμων υποδομών για ποδηλάτες και πεζούς, πολλές φορές μετατρέποντας αυτοκινητόδρομους σε ποδηλατοδρόμους και πεζόδρομους. Έτσι προσωρινά δίνεται στον κόσμο η δυνατότητα να βρεθεί σε εξωτερικό χώρο διατηρώντας την απαραίτητη φυσική απόσταση, ενώ μακροπρόθεσμα επιτυγχάνεται η μείωση της μόλυνσης και διασφαλίζονται συνθήκες για που επιτρέπουν τη χωρίς-ρύπους μετακίνηση προάγοντας έναν υγιή τρόπο ζωής για τους πολίτες. Είναι λοιπόν ώρα για τις Αρχές της πόλης μας, και το Κράτος ευρύτερα, να εκμεταλλευτούν αυτή τη μοναδική ευκαιρία που η συγκυρία έφερε και να προχωρήσουν, στο κέντρο της πόλης και αλλού, στη δημιουργία ενός, αξιοπρεπούς αυτή τη φορά, δικτύου ποδηλατοδρόμων και πεζοδρόμων, όπως και σε δενδροφυτεύσεις κατά μήκος των διαδρομών που θα παρέχουν την απαραίτητη σκίαση και θα ρυθμίζουν τις θερμοκρασίες σε κάθε περιοχή. Καλούμε τις Αρχές να το πράξουν αυτό με σοβαρότητα και με τον σωστό σχεδιασμό, αφήνοντας πίσω τους τις ανεύθυνες και επικίνδυνες πρακτικές του παρελθόντος, όπου είδαμε σημάνσεις με μπογιά στις –γεμάτες λακκούβες– άκρες δρόμων ή ακόμα και σε πεζοδρομία να ανακοινώνονται ως «ποδηλατοδρόμοι».

Με βάση τα πιο πάνω, καλούμε όλους τους εμπλεκόμενους να χρησιμοποιήσουν εποικοδομητικά τις καινούργιες συνθήκες που επέβαλε η πανδημία ούτως ώστε η επόμενη μέρα να είναι διαφορετική. Ας αποτελέσει το άνοιγμα της αγοράς και η επαναλειτουργία των επιχειρήσεων στο κέντρο της πόλης μια πραγματικά Επόμενη Μέρα. Ας αποτελέσει αυτό που αναγκαστήκαμε όλοι να ζήσουμε αφετηρία για διαδικασίες, χειρισμούς και πολιτικές που να βελτιώνουν την ποιότητα ζωής των κατοίκων και των επισκεπτών του κέντρου και που να την απομακρύνουν από τις απαράδεκτες και αφόρητες συνθήκες που εδώ και μερικά χρόνια έχουν επιβληθεί στους κατοίκους. 

Επιτροπή/Διοικητικό Συμβούλιο κατοίκων και φίλων του ιστορικού κέντρου Λεμεσού

Διαβάστηκε 985 φορές

Leave a comment

ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ

Η μεγαλύτερη τοπική εφημερίδα της Κύπρου! Η εφημερίδα «Λεμεσός» είναι η μεγαλύτερη τοπική εφημερίδα όχι μόνο της πόλης και επαρχίας Λεμεσού αλλά και παγκύπρια. Κυκλοφορεί κάθε Παρασκευή σε χιλιάδες αντίτυπα και διανέμεται δωρεάν... [περισσότερα]

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ: P & E Publishers & Advertising Ltd
Διεύθυνση: ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΟΜΟΝΟΙΑΣ 67,
EVIS COURT, ΓΡ.1, 3052, ΛΕΜΕΣΟΣ
Email: elemesos@cytanet.com.cy
Τηλ: 25877464, 25877465, 99348555
Fax: 25565325

Top