Συνέντευξη στη Μαρία-Ιζαμπέλλα

 

Τετάρτη, πρωινό Ιουλίου. Ραντεβού στο Παττίχειο Ιστορικό Αρχείο. Βλέπω τη χαρακτηριστική του φιγούρα να με περιμένει πίνοντας καφέ, στην πίσω αυλή του μουσείου. Ο Τίτος είναι μια κινούμενη βιβλιοθήκη. Η ζωή του ήταν έντονη και πολυδιάστατη. Ξενύχτησα παίρνοντας σημειώσεις για το βιογραφικό του. Σκέφτομαι πόσο μοιάζει με το αρχείο της Λεμεσού που με τόσο κόπο και χρόνο έχει συλλέξει. Είναι κι αυτός μια ανεξάντλητη πηγή γνώσης και εμπειριών. 

Στην εποχή του google search και μιας γενικότερης κοινωνικής και ιστορικής αμνησίας, η ύπαρξή του είναι μία αντίφαση. Μας θυμίζει πως τούτη η πόλη έχει μια ιστορία. Για κάθε δρόμο, κάθε κτίριο, κάθε οικογενειακό όνομα, κάθε φωτογραφία έχει κάτι να μας διηγηθεί. Θυμάται τότε που η οδός Ομονοίας ήταν χωματόδρομος, τη γειτονιά του και το σπίτι του πίσω από το κτίριο του Πηλαβάκη. Θυμάται πως τα παιδιά τρέχανε ελεύθερα στο κέντρο της πόλης και τους περιπάτους των Λεμεσιανών στον Μόλο.

Ο Τίτος Κολώτας κρατάει τη μνήμη της πόλης ζωντανή.

 

titos-kolwtas-hashtag-2

 

Πες μου μία μνήμη για κάθε μία από τις πέντε αισθήσεις από τα παιδικά σου χρόνια στη Λεμεσό:

Ήχος: οι φωνές των μικροπωλητών στις γειτονιές από τον Τουρκοκύπριο Χασανάκη που μου έριχνε από ψηλά στο στόμα γάλαν όξυνο με την κουτάλα του μέχρι τον Αδάμο που μου διούσε κούπες. Ήταν κι άλλοι γυρολόγοι και από αυτούς αγοράζαμε σχεδόν τα πάντα.

Εικόνα: οι καρναβαλίστικοι παιδικοί χοροί στο Ριάλτο το σινεμά, όπου έφευγαν τις καρέκλες και στη μέση δημιουργείτο μια τεράστια πίστα και υπήρχε και η ορχήστρα στη σκηνή.

Γεύση: τα φαγιά της μάνας μου, όπως τα κουπέπια-ανθούς.

Μυρωδιά: τα γιασεμιά στα θερινά τα σινεμά του Γιορδαμπλή, του Ριάλτο, του Αθήνα, του Ζάππειο.

Υφή: η χαρά όταν επιάναμε τα ψάρια στην αποβάθρα των Φράγκων, που ήταν τότε το κέντρο της καλοκαιρινής μας ζωής.

 

Το Παττίχειο Ιστορικό Αρχείο και Κέντρο Μελετών είναι ένα μουσείο ζωντανό, αφού λόγω του ότι είναι και κέντρο μελέτης, συνέχεια ανανεώνεται και εμπλουτίζεται. Ήσουν πρωτεργάτης στη δημιουργία του. Γιατί το αποκαλείς το «μωρό σου»;

Για τη δημιουργία του, με εισήγηση μου, πρωτοστάτησα στο Δημοτικό Συμβούλιο όταν ήμουν για δέκα χρονιά (1996-2006) δημοτικός σύμβουλος, συνοδεύοντας την με πολυσέλιδη εμπεριστατωμένη γραπτή εισήγηση που έγινε ομόφωνα αποδεκτή.

Όταν θα άλλαζε ο έπαρχος, εισηγήθηκα ότι αυτή η παράδοση της «κατοικίας του έπαρχου» είναι ένα ξεπερασμένο αποικιοκρατικό κατάλοιπο. Με επιστολή προς το Υπουργείο Συγκοινωνιών, το διεκδικήσαμε και προς τιμή του Αβέρωφ Νεοφύτου έδωσε έγκριση και το πήραμε. Έτσι στεγάστηκε το Παττίχειο Δημοτικό Ιστορικό Αρχείο, Μουσείο και Κέντρο Μελετών. Επέμενα εγώ σε αυτόν τον τίτλο, κι ας είναι μεγάλος, γιατί φανερώνει το τρίπτυχο της λειτουργίας του.

 

Είχες αδιαμφισβήτητη «τριβή» στα ΜΜΕ: ΕΡΤ, ΡΙΚ, Τρίτο Πρόγραμμα του ΡΙΚ στο ραδιόφωνο, Αρχή Ραδιοτηλεόρασης, ΚΑΝΑΛΙ 6, εφημερίδες, περιοδικά… Θέλω ένα σχόλιό σου για την ηθική στα ΜΜΕ και στα ΜΚΔ. Υπάρχει πλέον απίστευτη πολυφωνία στα Μέσα και λόγω του διαδικτύου. Είναι αυτό τελικά ελευθερία;

Υπάρχει μεγάλη ασυδοσία, όπως τα fake news, όπου καθένας γράφει ό,τι θέλει, χωρίς να το ερευνά και να το τεκμηριώνει, χωρίς να νιώθει υποχρέωση να ελέγξει τις πηγές του. Αυτό είναι ένα απ’ τα αρνητικά του διαδικτύου, ενώ έχει βέβαια πολλά θετικά όπως η πολυφωνία, η αλληλεπίδραση, η αμεσότητα, η ταχύτητα ενημέρωσης.

 

titos-kolwtas-hashtag-4

 

titos-kolwtas-hashtag-3

 

Είσαι άνθρωπος των λέξεων και του λόγου, κυρίως. Με την ανάπτυξη της τεχνολογίας θεωρείς ότι πλέον η εικόνα έχει μεγαλύτερη δύναμη από τον λόγο;

Σίγουρα, ο λόγος φτωχαίνει όλο και περισσότερο. Δυστυχώς, οι νέοι δημοσιογράφοι έχουν πρόβλημα με τη γλώσσα, ακόμη και αυτοί στα μεγάλα κανάλια. Ένας από τους κύριους λόγους πιστεύω είναι ότι πλέον δεν διδάσκονται τα αρχαία και ενώ γνωρίζουν τις λέξεις, δεν ξέρουν πώς να τις δικαιολογήσουν, τι σημαίνουν, ενώ εμείς ξέραμε τις ρίζες, τις προσαυξήσεις, τους χρόνους. Θεωρώ ότι αυτό είναι απόρροια της έλλειψης γνώσεως των αρχαίων.

 

Η άποψή σου για τη χρήση της κυπριακής διαλέκτου μέσα στην εκπαίδευση και από τους διανοούμενους/λογοτέχνες της Κύπρου;

Μερικά από τα ωραιότερα ποιητικά έργα της Κύπρου, της νεότερης νεοελληνικής λογοτεχνίας της, ξεκινώντας από τον Βασίλη Μιχαηλίδη και φτάνοντας στον Μόντη και στον Πασιαρδή, είναι στην κυπριακή διάλεκτο. Δυστυχώς, οι νέοι μας δεν την ξέρουν. Δεν ξέρουν ούτε καν την ποίηση του Β. Μιχαηλίδη που συνηθίζουμε να τον αποκαλούμε εθνικό μας ποιητή. Πρόσφατα, σε ένα τηλεπαιχνίδι γνώσεων, ακόμη και η παρουσιάστρια έλεγε «το ποίημα οι Ανεράδες» αντί «Η Ανεράδα», ενώ κανείς παίκτης δεν ήξερε να απαντήσει σε ποιον ανήκει «Η Ανεράδα», που είναι ένα από τα ωραιότερα ερωτικά λυρικά μας ποιήματα.

 

Σπούδαζες στο Παρίσι κι όμως τότε, είχες έντονη εμπλοκή στην αντίσταση κατά της χούντας.

Ναι. Κι ας ήμουν τότε στο Παρίσι, στάλθηκα στην Αθήνα και είχα την τύχη να βρεθώ στο Πολυτεχνείο. Εμπειρίες αξέχαστες. Το έζησα από κοντά. Έμενα στο σπίτι ενός από τους πρωτεργάτες του Πολυτεχνείου, του Δημήτρη Αδαμόπουλου, και μπήκαμε μαζί μέσα. Δεν είναι γνωστός γιατί δεν επιδίωξε πολιτική καριέρα. Έτσι, μπόρεσα να επιστρέψω πίσω και να πω από πρώτο χέρι τι είδα και τι έγινε.

 

Τι απομεινάρια αφήνει σε κάποιον το βίωμα εκείνης της σκοτεινής περιόδου; Ποιους φόβους, ποιες πιθανές ανησυχίες επιστροφής μιας νέας δικτατορίας;

Πλέον, έχουμε κρίση αξιών, ένα διαφορετικό είδος χούντας. Δεν υπάρχουν πλέον οι παλιές αξίες που γι’ αυτές εξεγείρονταν και αγωνίζονταν οι νέοι της εποχής. Από το 114, το «Ψωμί Παιδεία Ελευθερία, στην εξέγερση της Νομικής και του Πολυτεχνείου... Οι κυβερνήσεις οι μεταδικτατορικές άφησαν τόσες πολλές πληγές στην Ελλάδα με τις ατασθαλίες τους, που οι νέοι έπαψαν να πιστεύουν, όπως τότε εμείς σε αξίες και ιδανικά, που οραματιζόμασταν μια νέα Ελλάδα. Οι κυβερνήσεις που ακολούθησαν ήταν «όποιος προλάβει να φάει περισσότερα».

 

Ποιες σπουδαίες φυσιογνωμίες που βρισκόντουσαν σε εξορία γνώρισες όσο σπούδαζες στο Παρίσι;

Ξεχωριστή γνωριμία ήταν η Μελίνα Μερκούρη, ο ιστορικός ο Νίκος Σβορώνος και βεβαίως ο μέντοράς μου, που είναι επίσης και μέντορας του Διονύση του Σαββόπουλου γι’ αυτό και είμαστε κολλητοί φίλοι με τον Διονύση, ο Δημήτρης ο Δεσποτίδης. Ο Δημήτρης Δεσποτίδης ήταν από τις πιο πεφωτισμένες μορφές του ελληνισμού, αν και ελάχιστοι τον ξέρουν. Ίσως τον γνωρίζουν από τις εκδόσεις Θεμέλιο, πριν την δικτατορία, που τις έκλεισαν βέβαια κατά τη χούντα, αφού θεωρείτο αριστερός εκδοτικός οίκος και έκδωσε τα σπουδαιότερα συγγράμματα-βιβλία μεταξύ εμφυλίου και δικτατορίας. Φυσικά και ο δάσκαλος μου, ο Γιώργος Σεβαστίκογλου με τη γυναίκα του την Άλκη Ζέη, αγαπημένη φίλη και συγγραφέα, με την οποία ακόμη έχουμε επαφή.

 

 

Πάμε στο κομμάτι της πολιτικής. Ασχολήθηκες από διάφορα σημαντικά πόστα ενεργά με την πολιτική. Τώρα που υπάρχει χρονική απόσταση λες… ευτυχώς ή δυστυχώς;

Δυστυχώς (γελάει). Ήταν μια εμπειρία ζωής για τα μετέπειτα. Τυχαία βρέθηκα στην πολιτική, αν και ήμουν πάντα πολιτικοποιημένος, «στρατευμένος» σε εισαγωγικά, κι ας μην μου αρέσει ο όρος στράτευση. Είχαμε μια φιλική σχέση με τον μακαρίτη τον Σπύρο Κυπριανού, παιδιά μέναμε στην ίδια γειτονιά, και κάποια στιγμή μου ζήτησε να τον βοηθήσω. Όταν έγινε Πρόεδρος βρέθηκα αρχικά μπλεγμένος με την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ. Στη συνέχεια διεύθυνα το Γραφείο Τύπου και μετά έγινα ο Γενικός Οργανωτικός, που ήταν και τρίτη θέση στην ιεραρχία.

 

Τι γεύση σου έμεινε;

Γλυκόπικρη για τις γλυκές, μα κυρίως πικρή για τις κακές.

 

Πώς βλέπεις τα πολιτικά πράγματα στην Κύπρο, σήμερα;

Βλέπω την απαξίωση εκ μέρους του κόσμου εις στα κόμματα, μάλλον δικαιολογημένα. Και αυτό είναι κακό, αλλά οι ίδιοι όπως έστρωσαν κοιμούνται. Οι νέες γενιές απομακρύνονται. Ο ξύλινος πολιτικός λόγος δεν τους αγγίζει.

 

Δημοσιογραφία και εμπλοκή στην πολιτική. Μπορούν να συνυπάρξουν; Δεν θα έπρεπε ένας δημοσιογράφος να είναι κριτής έναντι σε κάθε εξουσία;

Ναι. Όταν ασχολήθηκα με την πολιτική και ανέλαβα κομματικά αξιώματα, εγκατέλειψα τη δημοσιογραφία. Επανήλθα μετά, αφού αποχώρησα.

 

Το να υπάρχουν κομματικοποιημένες εφημερίδες, που το έζησες και από μέσα και από έξω, πώς το κρίνεις;

Χάνουν την αξιοπιστία τους. Ο κόσμος όταν είναι κομματική η εφημερίδα είναι δύσπιστος και γνωρίζει ότι εξυπηρετεί τα συμφέροντα ενός κόμματος. Οι εφημερίδες με μεγάλη κυκλοφορία είναι αυτές που υποτίθεται δεν είναι κομματικοποιημένες, μπορεί να είναι πολιτικοποιημένες μεν, αλλά όχι κομματικοποιημένες.

 

Τι ονειρεύεσαι για την πόλη μας;

Να συνεχίσει να προοδεύει. Να μην χάνει τις ρίζες της, να γνωρίζει την ιστορία της, που δυστυχώς όλο και πιο πολλοί δεν γνωρίζουν την ιστορία της πόλης μας, όπως τις πρωτιές της Λεμεσού για παράδειγμα που έχει εκατοντάδες και ήταν ένα θέμα μελέτης μου η καταγραφή τους. Η νέα γενιά δεν τα γνωρίζει.

 

Με είχε εντυπωσιάσει ειδικά ο αριθμός των γυναικείων πρωτιών, που δείχνουν ότι η πόλη μας ήταν πάντα σύγχρονη και μπροστά ακόμη και στη χειραφέτηση της γυναίκας.

Βέβαια: η πρώτη γυναίκα γιατρός της Κύπρου, πρώτη Υπουργός, η πρώτη δικηγόρος, η πρώτη Γενική Εισαγγελέας και δεκάδες άλλες …

 

Τι κάνει ξεχωριστή τη Λεμεσό μας;

Είναι ο χαρακτήρας των Λεμεσιανών, η ψυχοσύνθεση τους, η ανοιχτοσύνη του πνεύματος που προέρχεται και από την γεωγραφική ανοιχτοσυνη της πόλης προς τη θάλασσα. Η Λευκωσία είναι εγκλωβισμένη και ως μεσόγεια πόλη, μα ακόμη περισσότερο και ως μοιρασμένη πόλη. Η Λεμεσός έχει ανοιχτό ορίζοντα. Και ιστορικά δικαιολογείται αυτό. Στα πρώτα χρόνια της Τουρκοκρατίας η Λάρνακα θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήταν σημαντικότερη από τη Λεμεσό. Επί Αγγλοκρατίας η Λεμεσός πήρε μια ανάπτυξη σε όλους τους τομείς, που αφήνει πίσω τη Λάρνακα και γίνεται πλέον μέχρι και τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η ηγέτιδα σε όλα. Μετά την ανεξαρτησία πήρε προβάδισμα και η Λευκωσία, αφού έγινε το διοικητικό και πολιτικό κέντρο.

 

titos-kolwtas-hashtag-5

 

titos-kolwtas-hashtag-7

 

Γεννήθηκες στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου. Είχε αφήσει τα ίχνη του στην παιδική σου ζωή ή δεν άγγιξε την Κύπρο τόσο;

Τα πρώτα χρόνια μετά τον πόλεμο υπήρχε δυστυχία και στην Κύπρο, μέχρι να αρχίσει να παίρνει μπροστά η οικονομία. Αργότερα όμως ανθίζει και η Κύπρος και η Λεμεσός.

 

Υπάρχουν πράγματα που γίνονται ή δεν γίνονται που σε ανησυχούν;

Με ανησυχούν διάφορα που δεν γίνονται. Όπως το μοίρασμα της γνώσης ότι η Λεμεσός είναι μια πόλη που έχει μια ιστορία για την οποία θα έπρεπε να ήταν περήφανοι οι κάτοικοί της. Είναι όλα συνδεδεμένα με το παρελθόν και το παρόν και το μέλλον. Για να υπάρξει συνέχεια στην πρόοδο, πρέπει να γνωρίζουμε το παρελθόν, να εκτιμούμε τη Λεμεσό όπως είναι σήμερα, αλλά και να ελπίζουμε σε ένα καλύτερο μέλλον.

 

Η Λεμεσός είναι μια πολυπολιτισμική πόλη. Αυτή την πλούσια ιστορία της Λεμεσού δεν θα έπρεπε να φροντίζαμε να τη γνωρίζουν και όσοι άνθρωποι με άλλες ρίζες έκαναν την πόλη μας μόνιμη κατοικία, ώστε να την αγαπήσουν, να τη σέβονται και εν συνεχεία να προσφέρουν πίσω στην πόλη;

Θα έπρεπε. Η ευθύνη είναι του Δήμου Λεμεσού, που θα πρέπει να βρει τρόπους ώστε να προσεγγίσει όλους αυτούς τους ανθρώπους που ζουν εδώ τόσα χρόνια, που έγιναν πλέον Λεμεσιανοί, ώστε να γνωρίσουν το παρελθόν της. Όφειλε ο Δήμος να το κάνει χθες, ώστε η παραμονή τους εδώ να μην είναι ευκαιριακή λόγω συμφερόντων, αλλά από επιλογή γιατί αντιλήφθηκαν ότι ζουν σε μια πόλη που αξίζει να ζουν.

 

Θεωρώ πώς στην εποχή μας απουσιάζουν σε ένα βαθμό οι διανοούμενοι, οι φωτεινές φωνές. Ισχύει;

Ο όρος διανοούμενος άρχισε πλέον με τον τρόπο που χρησιμοποιείται να θεωρείται και κιτς, με τους «διανοουμένους» που έχουμε. Απουσιάζουν πλην ολίγων, όπως είναι ο Μιχάλης ο Πασιαρδης, ο φίλος μου, ο οποίος είναι και μορφή ποιητική, μα και σοφού ανθρώπου. Είναι μια από τις μορφές που θα μπορούσε να αποκαλεστεί διανοούμενος της εποχής μας με όλη τη σημασία της λέξης.

 

Χρησιμοποιείς τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης;

Ασχολούμαι όλο και λιγότερο με το facebook. Επικεντρώνομαι περισσότερο στη σελίδα μας ΛΕΜΕΣΟΥ ΜΝΗΜΕΣ, την κοιτάζω να μην ξεστρατίζει, με το ΚΟΝΔΥΛΙΟ που «ξανακτυπά», έχω ακόμη το δικό μου μπλοκ με την ιστορία της Λεμεσού, που το χρησιμοποιούν πάρα πολλοί για να αντλήσουν πληροφορίες για μελέτες τους ακόμα και διδακτορικές.

 

Η Λεμεσός μας πώς επηρεάστηκε ανά τις δεκαετίες από τα μεταναστευτικά ρεύματα ανθρώπων από άλλες χώρες που υποδέχεται;

Η Λεμεσός πέρασε από την «αγγλοποίηση», κατά τη διάρκεια της οποίας όλα ήταν στα εγγλέζικα, αφού οι πελάτες μας ήταν Εγγλέζοι, από τις αγορές σπιτιών μέχρι τα κλαμπ. Μετά από τον πόλεμο του Λιβάνου, έγινε η «αραβοποίηση», αφού ήρθαν άνθρωποι και από το Λιβανό, μα και από άλλες αραβικές χώρες. Έχω φωτογραφίες από τη Γιορτή του Κρασιού, όπου υπάρχουν πινακίδες και στα αραβικά. Ύστερα ακολούθησε η «ρωσοποίηση» που ισχύει μέχρι και σήμερα.

 

Σε προβληματίζει αυτή η «ποίηση» στην πόλη;

Η ποίηση δεν με προβληματίζει. Με προβληματίζει το προσθετικό πριν από την ποίηση...! Η πόλη μας είναι, όπως είπες και εσύ πριν, μια πολυπολιτισμική πόλη, φτάνει να μην ξεχνά τις ρίζες της. Να μην την ισοπεδώνει το ξένο στοιχείο, μα ούτε από την άλλη να ενισχύεται το ρατσιστικό στοιχείο. Η πόλη μας ήταν και είναι ανεκτική στο διαφορετικό.

 

Για λίγο πριν το τέλος, μία άσχετη ερώτηση, μα πάντα σχετική. Ο έρωτας μπορεί να διαρκέσει;

Όχι. Γι’ αυτό και ωραίος. Είναι από εφήμερος μέχρι και ενιαύσιος, αλλά κάποια στιγμή έχει ημερομηνία λήξης. Και τότε μένει (ή δεν …μένει) η αγάπη και ο αλληλοσεβασμός. Να μένουμε όμως, πάντα ερωτευμένοι με τη ζωή. Και μες στη ζωή να βρίσκουμε διάφορους μικρότερους έρωτες είτε αυτό είναι η πόλη μας η Λεμεσός είτε είναι οτιδήποτε άλλο.

 

Ποια κληρονομιά θεωρείς ότι μας αφήνεις; Υλική και άυλη;

Για την άυλη θα μιλήσουν οι άλλοι, αφού φύγω. Η υλική κληρονομιά είναι οι έρευνες που έκανα και κάνω για την ιστορία της πόλης. Έχω ένα απέραντο αρχείο που δεν ξέρω τι θα γίνει όταν φύγω. Οι εκδόσεις είναι πολυέξοδες. Έχω κάποιες προτάσεις, αν και δεν ξέρω τι να πρωτοδιαλέξω. Έχω βέβαια εκδώσει το λεύκωμα «Μνήμες στην Πέτρα» και το βιβλίο για τον αδερφό μου, καθώς και επιμεληθεί το «Ευστάθιου Παρασκευά Παλαιαί Αναμνήσεις» που θεωρείται μια από τις βάσεις για μελέτη της ιστορίας της πόλης σε έκδοση από το ΚΑΝΑΛΙ 6 και νιώθω περήφανος γιατί πιστεύω ότι είναι από τις εκδόσεις που θα παραμείνουν στην ιστορία της Λεμεσού. Επίσης δυο βιβλία μαζί με την αγαπημένη φίλη μου Άννα Μαραγκού.

 

 

 

titos-kolwtas-hashtag-6

 

Οι μαθητές μου, στα δημοτικά του κέντρου όπου διδάσκω, είναι παιδιά με γονείς Κύπριους ή και με ξένες ρίζες. Όταν πέρσι, έφερα στο μουσείο μια τάξη, όλα τα παιδιά ενθουσιάστηκαν. Έφυγαν και ένιωθαν «πιο» Λεμεσιανοί και ακόμη πιο δεμένοι. Τους ένωνε η γνώση πως τούτη η πόλη που ζουν έχει τη δική της ιστορία. Τους ένωνε το αίσθημα πως τούτη η πόλη τους ανήκει.

Είναι αυτή την έγνοια να νιώσουμε την πόλη μας σπίτι μας, που κουβαλάει και ο Τίτος. Είναι αυτή την έγνοια που θέλει να μοιραστεί μαζί μας.

 

Μαρία-Ιζαμπέλλα Αχιλλέως

 

Η συνέντευξη θα κυκλοφορήσει στην έντυπη ΛΕΜΕΣΟΣ, την Παρασκευή, 19 Ιουλίου.

 

Who is who:

•Ο Τίτος Κολώτας γεννήθηκε στη Λεμεσό της Κύπρου την 1η Φεβρουαρίου 1944. Αφού αποφοίτησε από το κλασσικό τμήμα του Λανιτείου Γυμνασίου Λεμεσού  έκανε σπουδές στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

•Ως φοιτητής αναπτύσσει πλούσια συνδικαλιστική δράση και εκλέγεται Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Εθνικών  Φοιτητικών Οργανώσεων Κύπρου ( ΟΕΦΕΚ) που με έδρα την Αθήνα είχε για μέλη της τις κατά τόπους Εθνικές Φοιτητικές Οργανώσεις των κυπρίων φοιτητών που σπούδαζαν  σε όλες τις χώρες του κόσμου. Υπηρετεί τη στρατιωτική του θητεία ως ανθυπολοχαγός  το 1968-1969.

•Στη συνέχεια πηγαίνει στο Παρίσι όπου σπουδάζει σκηνοθεσία θεάτρου και μαζί με τον Έλληνα σκηνοθέτη και θεατρικό συγγραφέα Γιώργο Σεβαστίκογλου δημιουργούν το πειραματικό γαλλικό θεατρικό  συγκρότημα έρευνας «ΠΡΑΞΙΣ» που δίνει τακτικές παραστάσεις στο θέατρο της CITE UNIVERSITAIRE INTERNATIONAL  Παρισιού ως επιχορηγούμενο από το  υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας Θεάτρου (1971-1977). Στις παραστάσεις συμμετέχει και ως ηθοποιός.

•Στο Παρίσι αναμειγνύεται ενεργά  στις αντιστασιακές οργανώσεις κατά της χούντας και πηγαινοέρχεται στην Αθήνα εκτελώντας διάφορες αποστολές. Το 1973 αποστέλλεται στην Αθήνα από το Παρίσι, από τις αντιστασιακές οργανώσεις ως απεσταλμένος τους κατά τη διάρκεια των εξεγέρσεων στη Νομική Αθηνών και στο Πολυτεχνείο. Στο Παρίσι γνωρίζει και συνδέεται με φιλία με την Μελίνα Μερκούρη και άλλους σημαντικούς Έλληνες  καλλιτέχνες και διανοούμενους εξόριστους  κατά την περίοδο της χούντας.  

•Το 1974 με εισήγηση του τότε Προέδρου της ΕΡΤ Δημήτρη Χορν γίνεται παραγωγός, μαζί με την συγγραφέα Τατιάνα Μιλλιέξ και τον ηθοποιό Κωστή Χαραλαμπίδη, εκπομπής για την Κύπρο στην Ελληνική Ραδιοφωνία - Τηλεόραση.

•Επιστρέφει στη Κύπρο το 1977 όπου δημιουργεί την γκαλερί-πολιτιστικό κέντρο ΠΟΛΥΤΟΠΟ. Διοργανώνει πολλές εκθέσεις σημαντικών Ελλαδιτών , Κυπρίων και ξένων καλλιτεχνών.

•Στη συνέχεια μπαίνει στη δημοσιογραφία και στη πολιτική (1981). Το 1985 είναι επικεφαλής ως Εκπρόσωπος Τύπου και Διαφώτισης της επιτυχημένης εκλογικής μάχης κατά την οποία το ΔΗΚΟ κατακτά  το 27 %  και το 1986 εκλέγεται Γενικός Οργανωτικός Γραμματέας του τότε κυβερνώντος Δημοκρατικού  Κόμματος του Προέδρου Σπύρου Κυπριανού.

•Αποχωρεί το 1988 από την ενεργό πολιτική και ασκεί και πάλιν επαγγελματικά  την δημοσιογραφία ως Διευθυντής και Αρχισυντάκτης διαφόρων εφημερίδων και περιοδικών μεγάλης κυκλοφορίας  της Κύπρου μεταξύ των οποίων το περιοδικό  “Πανόραμα”, το TV Ραδιοπρόγραμμα» η «Χαραυγής  της Δευτέρας» και στο Κανάλι 6 και Σύμβουλος Έκδοσης της καθημερινής «Χαραυγής». Διετέλεσε σύμβουλος της εφημερίδας “Ελευθεροτυπία” συντάκτης της  εφημερίδας “Ο Κήρυκας” και μόνιμος συνεργάτης της «Λεμεσού» του Φιλελευθέρου. Παρουσίαζε για ένα χρόνο τηλεοπτική εκπομπή για την ιστορία της Λεμεσού σε τοπικό κανάλι NTV. 

•Το 1988 διορίζεται από το Υπουργικό Συμβούλιο της Κύπρου ως μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου   Ραδιοφωνικού Ιδρύματος Κύπρου (1988-1993). Ως πρόεδρος της Επιτροπής Προγραμμάτων του ΡΙΚ συνέβαλε καθοριστικά στη δημιουργία του Γ’ Ραδιοφωνικού του Προγράμματος και του Δευτέρου Καναλιού τηλεόρασης  καθώς και για την δορυφορική τηλεοπτική σύνδεση Κύπρου - Ελλάδας.

•Το 1994 επιστρέφει στη Λεμεσό όπου εργάζεται ως παραγωγός εκπομπών λόγου και  γενικού προβληματισμού  στον παγκύπριας εμβέλειας ραδιοφωνικό σταθμό «Κανάλι 6»   του οποίου υπήρξε  και  αρχισυντάκτης ειδήσεων.     

•Το 1996 εκλέγεται  και το 2001 επανεκλέγεται με τον συνδυασμό της « Η ΠΟΛΗΣ ΜΑΣ», ως ανεξάρτητο  μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου Λεμεσού.  

• Ως Δημοτικός  Σύμβουλος, ανάμεσα σε πολλά άλλα, πρωτοστατεί με εισήγηση που γίνεται ομόφωνα αποδεκτή από το Δημοτικό Συμβούλιο  και αποφασίζεται όπως η Λεμεσός διεκδικήσει τη δημιουργία στη πόλη μας Πανεπιστημίου, καθώς επίσης και με εισήγηση του  στη δημιουργία του Μουσείου, Αρχείου και Κέντρου Μελετών της Ιστορίας της Λεμεσού  του οποίου είναι αντιπρόεδρος, και με δική του εισήγηση επίσης την  απόκτηση της οικίας έπαρχου από τον Δήμο Λεμεσού  για τη στέγαση του.

•Ως Δημοτικός Σύμβουλος εισηγείται προς το Δ.Σ.  την αναβάθμιση ad-hoc Επιτροπής για ευρωπαϊκά προγράμματα σε Επιτροπή Ευρωπαϊκών Θεμάτων του Δήμου Λεμεσού και διατελεί για πέντε χρόνια ο πρώτος πρόεδρος της με πλούσιο έργο  όπως η συμμετοχή σε ευρωπαϊκά προγράμματα από το Δήμο Λεμεσού, η δημιουργία του Γραφείου Ευρωπαϊκών Θεμάτων που αποκτά μόνιμη στέγη στην μεγάλη  δημοτική αγορά , η οργάνωση πολλών εκδηλώσεων για γνωριμία της Ευρωπαϊκής Ένωσης στους πολίτες της Λεμεσού κ.λ.π.

•Τιμήθηκε για την πολιτιστική του προσφορά  στην Λεμεσό από πολλές οργανώσεις και για την αθλητική του προσφορά από τον Ναυτικό Όμιλο Λεμεσού.

•Μελετά , ερευνά συστηματικά και ετοιμάζει πολύτομη έκδοση της Ιστορίας της Λεμεσού από την αρχαιότητα ως σήμερα. Ετοιμάζει και  άλλα σχετικά ιστορικά βιβλία για την πόλη και έχει έτοιμη για έκδοση μια ποιητική συλλογή και ένα ιστορικό μυθιστόρημα με θέμα της ιστορία της Λεμεσού των τελευταίων τριών αιώνων.

Εκδόσεις:

-«Η Λεμεσός κατά τον 19ο αιώνα», «Μνήμες στην Πέτρα», φωτογραφικό άλμπουμ με φωτογραφίες του από τη Λεμεσό της δεκαετίας του ’80 και με δική του ποίηση με πολύ κολακευτικές κριτικές από εξεχουσες προσωπικότητες της Ελλάδας και της Κύπρου.

-Μαζί με την Άννα Μαραγκού, το βιβλίο «Πριν χαθούν τα  αχνάρια. Λεμεσός η Παλιά Πολιτεία μέσα από τον φακό του φωτογράφου ΄Εντουαρντ» που είναι μια πολυτελής έκδοση-λεύκωμα του Πολιτιστικού Τμήματος της Λαϊκής Τράπεζας Κύπρου, με την ευκαιρία την είσοδο μας στο 20 αιώνα.

-Μαζί επίσης με την Άννα Μαραγκού, την έκδοση  του Δήμου Λεμεσού, «Λεμεσός ταξίδι στους χρόνους μιας πόλης».

-Με τον φωτογράφο Άκη Κλεοβούλου το λεύκωμα «Λεμεσός» με φωτογραφίες του Κλεοβούλου και κείμενα και στίχους δικούς του καθώς και στίχους γνωστών Ελλαδιτών και Κυπρίων ποιητών., έκδοση του συγκροτήματος εταιρειών Schoeller ( Columbia).

-Μαζί με την  Άννα Μαραγκού  οργανώνει μια σειρά εκδηλώσεων και εκθέσεων για τη Λεμεσό που παρουσιαστήκαν στην Πάτρα τον Σεπτέμβρη του 2006 στα πλαίσια του «Λεμεσός-Πάτρα Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης».  

•Με δική του έρευνα ο σκηνοθέτης Θωμάς Καλλής δημιούργησε ένα ντοκιμαντέρ για την ιστορία του λεμεσιανού καρναβαλιού. Το ντοκιμαντέρ το παρουσίασε σε επίσημη πρεμιέρα τον Σεπτέμβρη του 2006 στην Πάτρα όταν ήταν πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης, ενώπιον και της Πολιτιστικής Επιτροπής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

•Συμμετέχει στο ντοκιμαντέρ «Λεμεσός με το βλέμμα στραμμένο στη θάλασσα» παραγωγής ΡΙΚ 2010-11 και συμβάλλει επίσης με τις συμβουλές και γνώσεις του πάνω στην ιστορία της πόλης στον καταρτισμό του σεναρίου του. Το ντοκιμαντέρ γυρίστηκε στα πλαίσια των 50χρονων  εορτασμών της Κυπριακής Δημοκρατίας.

•Σε συνεργασία με τον δημοσιογράφο - ερευνητή  Κώστα Γεννάρη έκανε το ντοκιμαντέρ «Γεώργιος Φραγκούδης, ο Ευαγγελιστής του εφικτού» στα πλαίσια του προγράμματος της τηλεόρασης του ΡΙΚ «Ανοικτοί Φάκελοι».

•Συμμετείχε ως σύμβουλος στην ταινία «Μιχάλης Κακογιάννης- Μια ζωή, μια εποχή» της πολυβραβευμένης με ευρωπαϊκά βραβεία κινηματογράφου σκηνοθέτιδας Λυδίας Καρρά.

•Είχε την τύχη να γνωρίσει και να τιμηθεί με τη φιλία τους από το ζεύγος Τατιάνα και Ροζέ Μιλλιέξ  που στάθηκαν και  αφορμή να πάει στο Παρίσι για σπουδές, την δημοσιογράφο Σεμίνα Διγενή, τον δημοσιογράφο και ηθοποιό Σπύρο Παπαδόπουλο, τον Διονύση Σαββόπουλο, τους  ποιητές Τάκη Σινόπουλο, Νίκο Καββαδία και Γιάννη Ρίτσο, τον εθνικό γλύπτη της Ουγγαρίας Μέμο Μακρή  και  πολλούς  άλλους

•Είναι ιδρυτικός  εταίρος  και σύμβουλος του  «Πολιτιστικού Ιδρύματος- Κέντρου Τεχνών Πανίκος Μαυρέλλης» και ιδρυτικό μέλος του Δ.Σ. των Φίλων του ΤΕΠΑΚ. Διετέλεσε πρόεδρος της Αλλιάνς Φρανσαίζ Λεμεσού , αντιπρόεδρος  γενικός γραμματέας και σύμβουλος σε πολλές άλλες οργανώσεις και σωματεία

•Τον Ιούνιο του 2010 μέχρι το 2016  το Υπουργικό Συμβούλιο τον διορίζει στο Διοικητικό Συμβούλιο της Αρχής Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου, της ανώτατης ανεξάρτητη ρυθμιστική αρχής της ραδιοτηλεόρασης της Κύπρου. Προεδρεύει διάφορων Επιτροπών της Αρχής για αναδιάρθρωση των δομών και της λειτουργίας της Αρχής καθώς και ειδικής επιτροπής καταρτισμού μεγάλης τηλεοπτικής καμπάνιας για προστασία των νέων από τις κακές επιδράσεις της τηλεόρασης, του ρατσισμού, της δυσμενούς  αντιμετώπισης της γυναίκας κ.λ.π.

 

Διαβάστηκε 2142 φορές

Leave a comment

ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ

Η μεγαλύτερη τοπική εφημερίδα της Κύπρου! Η εφημερίδα «Λεμεσός» είναι η μεγαλύτερη τοπική εφημερίδα όχι μόνο της πόλης και επαρχίας Λεμεσού αλλά και παγκύπρια. Κυκλοφορεί κάθε Παρασκευή σε χιλιάδες αντίτυπα και διανέμεται δωρεάν... [περισσότερα]

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ: P & E Publishers & Advertising Ltd
Διεύθυνση: ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΟΜΟΝΟΙΑΣ 67,
EVIS COURT, ΓΡ.1, 3052, ΛΕΜΕΣΟΣ
Email: elemesos@cytanet.com.cy
Τηλ: 25877464, 25877465, 99348555
Fax: 25565325

Top