Συνέντευξη στη Μαρία-Ιζαμπέλλα

 

«Do you have what ıt takes?» (Έχεις τα κότσια που χρειάζεται;) έγραφε στο ταμπλό της μπασκέτας, κάτω από το οποίο φωτογραφήθηκε, στον Μόλο. Ναι, τα έχει. Ο Μιχάλης, μπασκετμπολίστας στο πρωτάθλημα καλαθόσφαιρας με αμαξίδιο, έχει το θάρρος που χρειάζεται για να δει τη ζωή κατάματα. Από νωρίς, καθηλώθηκε στο τροχοκάθισμα. Πάντα με ενοχλούσε αυτό το παθητικό ρήμα… «καθηλώθηκε». Χαίρομαι λοιπόν, που ο Μιχάλης είναι ακόμη μια απόδειξη πώς το πνεύμα δεν καθηλώνεται, μα καθηλώνει.

«Θέλω να τονίσεις τη σημασία των φίλων και της οικογένειας στην προσαρμογή μού» μου αναφέρει παρακλητικά. Θα το κάνω του λέω και τον καθησυχάζω. Για τον Μιχάλη οι δικοί του άνθρωποι έγιναν η πρόσβασή του στην κοινωνία, έγιναν γέφυρα επανένταξης. Όπου δεν είχε ράμπες, οι φίλοι κυριολεκτικά τον σήκωναν ψηλά, ώστε να «μην μένει απʼ έξω» όπως είπε.

Μα η προσβασιμότητα δεν αφορά μόνο τις κτιριακές υποδομές και τους χώρους στάθμευσης, στις οποίες η χώρα μας έχει αρκετά να βελτιώσει, μα κάθε τομέα της ζωής… Προσβασιμότητα στη μόρφωση, στην ψυχαγωγία, στον πολιτισμό, στον αθλητισμό, στο σύστημα υγείας… στη ζωή την ίδια. Η αναπηρία σου μεγαλώνει ή μικραίνει αναλόγως με το πού γεννηθείς, λέω στους μαθητές μου στο σχολείο. Στην περίπτωση του Μιχάλη, το υποστηρικτικό περιβάλλον που είχε, ο περίγυρός του, μα και το ίδιο το σθένος του και η αγάπη του για το άθλημά του, «απάλυναν» την αναπηρία και «μίκρυναν» τα εμπόδια που συναντούσε.

 

 

Πόσα χρόνια πέρασαν από το ατύχημα;

Τώρα είμαι 31 χρονών. Ήμουν 17 ετών, τελειόφοιτος στην Α΄ Τεχνική, όταν έγινε το ατύχημα. Έμεινα συνολικά ενάμιση χρόνο σε νοσοκομείο στη Λεμεσό και στη Γερμανία και όταν επέστρεψα ξεκίνησα την ένταξή μου στην κοινωνία.

 

Με ποιο τρόπο έγινε η ένταξη;

Σιγά-σιγά με τον δικό μου τρόπο και στον δικό μου χρόνο έκανα αυτά που θέλω και αυτά που μπορώ.

 

Σε βοήθησε κάποιος στο πρώτο στάδιο αποδοχής και διαχείρισης της αλλαγής στη ζωή σου;

Όταν επέστρεψα από τη Γερμανία είχα μια πρώτη επαφή με ένα άλλο άτομο που βίωνε κάτι παρόμοιο, που όταν έμαθε για την περίπτωσή μου ήρθε να μου μιλήσει. Άρχισα να βλέπω τα πράγματα διαφορετικά. Ο Αντρέας ήταν και αυτός που με έσπρωξε να ξεκινήσω το μπάσκετ.

 

Πόσο σύντομα μετά το ατύχημα ήρθε το μπάσκετ στη ζωή σου;

Τα πρώτα χρόνια είχα την προσαρμογή, όπως σου είπα. Ξεκίνησε κάπου στα 3-4 χρόνια, αν και στην αρχή, ενώ επέμενε ο Αντρέας να δοκιμάσω, εγώ το απέφευγα. Αφού πήγα για πρώτη φορά … μετά δεν έχανα προπόνηση. Για να χάσω προπόνηση πρέπει να είμαι στο κρεβάτι άρρωστος. (γελάει)

 

Πώς επηρέασε την ψυχολογία σου αυτή η ενασχόληση;

Η ψυχολογία μου ήδη είχε αρχίσει να ανεβαίνει αλλά ναι, με βοήθησε πάρα πολύ. Ήμουν αθλητής του στίβου μέχρι και το ατύχημα, από τα δέκα μου χρόνια. Πάντα μου άρεσε ο αθλητισμός. Μόνο και μόνο που μπαίνω στο αγωνιστικό τροχοκάθισμα σαν μπαίνω μες στο γήπεδο… ε… εκεί αλλάζουν όλα.

 

 

Μίλησέ μας για την ομάδα σου…

Η ομάδα μου ΗΦΑΙΣΤΟΣ Sports Club είναι η πρώτη ομάδα μπάσκετ σε τροχοκάθισμα στην Κύπρο. Ύστερα από πολλές θυσίες και ψεύτικες υποσχέσεις από το κράτος, καταφέραμε να μείνουμε ενωμένοι και να στήσουμε αυτή την ομάδα με τη βοήθεια του ΟΠΑΠ Κύπρου. Θα ήθελα να καλέσω όποιον γνωρίζει άλλα άτομα με οποιαδήποτε μορφή αναπηρίας, να του πουν για την ομάδα μας και να έρθουν να μας γνωρίσουν, να δοκιμάσουν αυτό το άθλημα. Είναι κρίμα να μένουν στο σπίτι κλεισμένοι.

 

Οι δικοί σου προσωπικοί στόχοι πέρα από την ομάδα;

Προσωπικά δεν έχω κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου. Είμαι προσανατολισμένος στο μπάσκετ.

 

Μα γίνεται να μην σου λείπει τίποτα;

Επειδή ήδη κάνω πολλά… αλήθεια νιώθω γεμάτος.

 

Πες μου ένα από αυτά που σε γεμίζουν τότε; Μικρό και καθημερινό…

Το να κάνω βόλτα με το αυτοκίνητο. Το αυτοκίνητο είναι το δεύτερο μου τροχοκάθισμα. Περνάω τόσες ώρες μες στο αυτοκίνητο. Μου αρέσει να διανύω αποστάσεις.

 

Τι ρόλο έπαιξε η οικογένειά σου;

Όλα ξεκινούν από την οικογένεια. Αν η οικογένεια δεν αποδεχθεί την τρέχουσα κατάσταση είναι δύσκολο να το αποδεχθεί και το ίδιο άτομο που έχει πλέον την αναπηρία.

 

«Εμένα οι φίλοι μου είναι…» Συνέχισε τη φράση.

Εμένα οι φίλοι μου και οι άνθρωποι γύρω μου γίνονται τα πόδια μου, όποτε τους χρειαστώ. Είναι δίπλα μου, μαζί με την οικογένειά μου. Είναι το Α και το Ω.

 

Τι θα ήθελες να τους πεις;

Θα ήθελα να τους πω ένα μεγάλο ευχαριστώ για όλα… χωρίς αυτούς θα ήταν όλα πιο δύσκολα.

 

 

Πώς καταφέρνεις να μην σε προσδιορίζει η αναπηρία, μα να την προσαρμόζεις και να προσαρμόζεται αυτή στη ζωή σου;

Προσαρμόζω την αναπηρία σε αυτά που θέλω. Αν θα πάω κάπου με τους φίλους μου, θα ελέγξω αν έχει πρόσβαση, αλλά αν δεν έχει πρόσβαση οι φίλοι μου πάλι θα βρουν τρόπο να πάω. Δεν θα στερηθώ κάτι αν δεν είναι προσβάσιμο.

 

Υπάρχει θέμα προσβασιμότητας στη Λεμεσό;

Από τότε που απέκτησα την αναπηρία έχουν περάσει 13 χρόνια και από τότε ως τώρα, έχω δει βελτιώσεις. Μα έχουμε περιθώριο για πολλές άλλες ακόμα.

 

Η πρόσβαση στο σύστημα Υγείας είναι ικανοποιητική;

Όσον αφορά στο θέμα υγείας η πτέρυγα παραπληγικών που δημιουργήθηκε στη Λευκωσία μας προσφέρει άμεση εξυπηρέτηση και για ό,τι χρειαστούμε θα πάμε εκεί.

 

Μια συμβουλή σε κάποιον που συναντά ένα μεγάλο εμπόδιο:

Όταν βρούμε ένα μεγάλο εμπόδιο δεν πρέπει να τα βάζουμε κάτω. Ο χρόνος δεν σταματά. Η ζωή προχωράει σε όποια κατάσταση και αν είμαστε και η ζωή είναι τόσο ωραία.

 

Μια παράκληση προς τους ανθρώπους της Λεμεσού:

Να μην παρκάρουν στους χώρους στάθμευσης για άτομα με αναπηρία, ούτε στα πεζοδρόμια και στις ράμπες. Είναι τόσο απλό αλλά και τόσο χρήσιμο για εμάς. Επίσης θα τους καλούσα να έρθουν να μας δουν από κοντά και να μας στηρίζουν σε κάθε μας αγώνα.

 

 

 

 

Τελευταία ερώτηση. Ποιο τραγούδι θα άκουγες στο ξεκίνημα της μέρας σου;

Το «What a wonderful world»

 

 

Ναι, είναι όμορφος ο κόσμος, Μιχάλη μου… φτάνει να μπορείς να είσαι ευγνώμων για τις μικρές καθημερινές στιγμές της ζωής, να μπορείς να μετράς τι έχει αξία και όχι ό,τι έχει τιμή, και εσύ αυτά τα ξέρεις καλύτερα από τον καθένα.

 

Μαρία-Ιζαμπέλλα Αχιλλέως

 

Η συνέντευξη θα κυκλοφορήσει στην έντυπη ΛΕΜΕΣΟΣ, την Παρασκευή, 14 Ιουνίου.

 

Διαβάστηκε 2035 φορές

Leave a comment

ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ

Η μεγαλύτερη τοπική εφημερίδα της Κύπρου! Η εφημερίδα «Λεμεσός» είναι η μεγαλύτερη τοπική εφημερίδα όχι μόνο της πόλης και επαρχίας Λεμεσού αλλά και παγκύπρια. Κυκλοφορεί κάθε Παρασκευή σε χιλιάδες αντίτυπα και διανέμεται δωρεάν... [περισσότερα]

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ: P & E Publishers & Advertising Ltd
Διεύθυνση: ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΟΜΟΝΟΙΑΣ 67,
EVIS COURT, ΓΡ.1, 3052, ΛΕΜΕΣΟΣ
Email: elemesos@cytanet.com.cy
Τηλ: 25877464, 25877465, 99348555
Fax: 25565325

Top