H Δήμητρα Γουλιέλμου είναι μια μητέρα που πριν από 19 χρόνια έμαθε πως η κόρη της πάσχει από Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 1. Μετά το μεγάλο σοκ, μάζεψε τα κομμάτια της και ξεκίνησε να πολεμά με πάθος για τον σκοπό αυτό. Στη συνέντευξη που μας παραχώρησε, μας μιλά πρώτα σαν μάνα και έπειτα ως πρόεδρος της επαρχιακής επιτροπής Λεμεσού του Παγκύπριου Διαβητικού Συνδέσμου.

 

Πώς ένα άτομο θα καταλάβει ότι πάσχει από διαβήτη;
Θα σας το απαντήσω όπως το έζησα εγώ με την κόρη μου, για το λόγο ότι είμαι μητέρα παιδιού με διαβήτη τα τελευταία 19 χρόνια. Στις 23 Νοέμβριου έχουμε την επέτειο του διαβήτη, έτσι κάνοντας μία αναδρομή πίσω στο χρόνο, η Ραφαηλία μου ήταν ένα μωρό αρκετά δραστήριο, που ξαφνικά άλλαξε η ενέργειά της και οι διατροφικές της συνήθειες. Συνεχώς πεινούσε, διψούσε και είχε πολυουρία, που είναι τα τρία γνωρίσματα που μας κτυπούν το καμπανάκι, όταν υπάρχει ο διαβήτης τύπου 1 ή τύπου 2. Κατά τις πρώτες αναλύσεις βρέθηκε με διαβήτη και δέχτηκε την ιατρική φροντίδα του Νοσοκομείου Λεμεσού. Ενταχθήκαμε στην ομάδα των ανθρώ-
πων με διαβήτη τύπου 1.

 

Ποια είναι η διαφορά των ομάδων τύπου 1 και τύπου 2;
Ο τύπος 1 είναι ο διαβήτης με τον οποίο ένα άτομο είναι ινσουλινοεξαρτώμενο, δηλαδή δεν μπορεί να ζήσει χωρίς ινσουλίνη. Αυτό συμβαίνει σε παιδικές ηλικίες μέχρι και τα 20. Τον διαβήτη τύπου 2, τον συναντάμε συνήθως σε πιο μεγάλες ηλικίες, ο οποίος είναι ινσουλίνορυθμιζόμενος. Επιπρόσθετα, υπάρχει και ο διαβήτης κύησης, όπου μια κοπέλα τον αναπτύσσει κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και παρέρχεται με διατροφή και άσκηση.

 

Το κράτος βοηθά τους διαβητικούς;
Είναι πάντοτε αρωγός στις προσπάθειές μας και έχουμε την «ευλογία» να παρέχεται πρόσβαση στα φάρμακα και τα ιατροτεχνικά βοηθήματα, τα οποία παρέχονται είτε σε άτομα τα οποία ρυθμίζονται από ινσουλίνη, είτε σε άτομα τα οποία εξαρτώνται από ινσουλίνη.

 

Υπάρχει ελεύθερη πρόσβαση σε αυτά τα φάρμακα;
Ναι υπάρχει, όμως κάθε φορά αντιμετωπίζουμε κάποιες ιδιαιτερότητες. Με τη βοήθεια της Διαβητολογικής Εταιρείας Κύπρου, προσπαθούμε
να προσθέσουμε μέσα στη συλλογή των φαρμάκων, τα οποία δέχονται τα άτομα με διαβήτη, και καινούργια, αλλά και ιατροτεχνικά βοηθήματα, τα οποία θα βοηθήσουν τα άτομα με διαβήτη, όπως για παράδειγμα αντλίες και άλλα βοηθήματα, με τα οποία θα μπορούν να κάνουν μέτρηση του ζαχάρου χωρίς το κλασικό τρύπημα στο δάχτυλο.

 

Με αφορμή την συμπλήρωση των 100 χρόνων από την ανακάλυψη της ινσουλίνης, πείτε μας την ιστορία που κρύβεται πίσω από το φάρμακο αυτό.
Η ανακάλυψη της Ινσουλίνης, δεν άλλαξε μόνο τη ζωή και το μέλλον εκατομμυρίων ανθρώπων, αυτών που πάσχουν από Σακχαρώδη Διαβήτη, αλλά άλλαξε την ιστορία, την εξέλιξη και το μέλλον της Ιατρικής γενικότερα. Η ιστορία της πάει 100 χρόνια πίσω, όταν σε ένα θάλαμο 50 παιδιά σε διαβητικό κώμα στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Τορόντο, στον Καναδά, με τους απελπισμένους γονείς δίπλα τους, περιμένουν απλά το θλιβερό τέλος. Στον θάλαμο εισέρχονται οι Καναδοί γιατροί Frederick Banting και Charles Best και τους χορήγησαν ινσουλίνη ενδοφλέβια, την οποία απομόνωσαν και δοκίμασαν πρώτα σε πειραματόζωα, στον εαυτό τους και σε φίλους τους. Πριν φθάσουν στο τελευταίο παιδί, το πρώτο ανακτά τις αισθήσεις του και συνέρχεται.

 

Για ποιο λόγο τιμάται την παγκόσμια ημέρα διαβήτη;
Θέλουμε να ευαισθητοποιήσουμε και να διαφωτίσουμε το κοινό, ότι αυτός o μπλε ουρανός μας ενώνει όλους και κανείς δεν είναι μόνος. Στόχος, είναι τα άτομα που δεν έχουν πρόσβαση είτε στα νοσοκομεία είτε στα φαρμακεία, να κάνουν μέτρηση ζαχάρου και αρτηριακής πίεσης, μέσω των περιπτέρων του Παγκύπριου Διαβητικού Συνδέσμου σε όλες τις επαρχίες. Ένα άτομο με διαβήτη δεν αντιμετωπίζει
την ασθένεια μόνο με την ινσουλίνη του, αλλά πρέπει να ασκείται και να ακολουθεί μία σωστή διατροφή.

 

Υπάρχει η παροχή ψυχολογικής υποστήριξης;
Οι γονείς ζουν τον διαβήτη διαφορετικά από τα παιδιά, έτσι πολλές φορές έχουμε ένα χάσμα μεταξύ τους. O σύνδεσμος παρέχει ψυχολόγο στα βιωματικά του εργαστήρια, καθώς επίσης διαιτολόγο και σύμβουλο υγείας. 

 

Αποδέχονται εύκολα οι γονείς ότι το παιδί τους πάσχει από αυτή την ασθένεια; Υπάρχουν περιπτώσεις όπου το αποδέχτηκε το παιδί, αλλά
όχι ο γονιός;

Μου δίνεις την ευκαιρία να ομολογήσω πως κι εγώ που παλεύω μαζί με το παιδί μου για 19 χρόνια, δεν το έχω αποδεχτεί πλήρως. Όμως όταν κάτι δεν μπορείς να το νικήσεις, πρέπει να το αποδεχθείς για να σε κάνει πιο δυνατό. Κάθε χρόνο στις 23 Νοεμβρίου, τη μέρα που το ανακαλύψαμε, πάντα «χάνομαι». Δεν είναι ότι δε συνεργάζομαι, απλά προσπαθώ να το δεχτώ. Αυτό είναι που προσπαθούμε στον σύνδεσμο με τα προγράμματά μας και είναι κάπου εδώ που στέκομαι κι εγώ σήμερα με τη θετική σκέψη, την οποία προσπαθώ να μεταφέρω στις οικογένειες. Συνήθως, αυτός που δε συνεργάζεται εύκολα είναι ο γονέας και όχι το παιδί.

Διαβάστηκε 1103 φορές

Leave a comment

ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ

Η μεγαλύτερη τοπική εφημερίδα της Κύπρου! Η εφημερίδα «Λεμεσός» είναι η μεγαλύτερη τοπική εφημερίδα όχι μόνο της πόλης και επαρχίας Λεμεσού αλλά και παγκύπρια. Κυκλοφορεί κάθε Παρασκευή σε χιλιάδες αντίτυπα και διανέμεται δωρεάν... [περισσότερα]

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ: P & E Publishers & Advertising Ltd
Διεύθυνση: ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΟΜΟΝΟΙΑΣ 67,
EVIS COURT, ΓΡ.1, 3052, ΛΕΜΕΣΟΣ
Email: elemesos@cytanet.com.cy
Τηλ: 25877464, 25877465, 99348555
Fax: 25565325

Top