Ο γλυκύτατος Γιαννάκης Αυγουστή, μας υποδέχθηκε με χαμόγελο ανάμεσα σε κουστούμια, κλωστές και ραπτομηχανές για να μας διηγηθεί τη δική του ιστορία. Γεννημένος στη Γαλαταριά της Πάφου ήρθε το 1953 στη Λεμεσό, για να ακολουθήσει το όνειρό του και να γίνει ράφτης. Πλέον, ως ένας από τους τελευταίους καλούς τεχνίτες στον χώρο του ρούχου, μας μιλά για το δικό του success story σε δύσκολα χρόνια, τα οποία αναπολεί με χαμόγελο.


Πώς ξεκίνησε η ενασχόλησή σας με το επάγγελμα του ράφτη;
Ήμουν αρκετά καλός μαθητής και πήρα υποτροφία σε αγγλικό σχολείο. Όταν το ανακοίνωσα στους δικούς μου, τότε μου είπαν πως εάν φοιτούσα εκεί, θα αδικούσα τα υπόλοιπα μου αδέρφια, που δεν είχαν αυτή την ευκαιρία. Έτσι αποφάσισα να πάω να μάθω την τέχνη του ράφτη, η οποία μου άρεσε από μικρός. Ενώ δεν είχα κάποιον συγγενή που να ασχολείται, αυτό το μικρόβιο μου είχε μπει καθώς ήμασταν από φτωχή οικογένεια και ράβαμε μόνοι μας τα ρούχα. Έτσι με έστειλαν στη Λεμεσό για να μάθω αυτή την τέχνη, επειδή και ο αδερφός μου βρισκόταν στη συγκεκριμένη πόλη και εργαζόταν ως πελεκάνος. Οπότε σε ηλικία 14 ετών έκανα τα πρώτα μου βήματα στη συγκεκριμένη δουλειά.

raftis-4-of-7


 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Πώς ήταν η Λεμεσός όταν ήρθατε σε σχέση με σήμερα;
Τότε θυμάμαι πως έμεινα κοντά στο Παντοπωλείο, καθώς ήμουν ένα παιδί από χωριό. Μου είχαν κάνει εντύπωση οι μανάβηδες που ξεκινούσαν δουλειά από τις 3:30 το ξημέρωμα, για να προμηθευτούν τα φθαρτά τους. Τώρα νοσταλγώ, αυτή τη Λεμεσό. Οι καιροί ήταν διαφορετικοί και αυτός που σε αγαπούσε το έκανε αληθινά. Θυμάμαι χαρακτηριστικά όταν είχα αρρωστήσει και ήρθαν όλες οι γειτόνισσες για να με περιποιηθούν και να μου φέρουν φαγητό, ενώ εγώ ήμουν ένα άγνωστο για αυτές παιδί.


Ποιες διαφορές είχε το επάγγελμα του ράφτη τότε σε σχέση με τώρα;
Τότε οι ραφτάδες έδιναν περισσότερη σημασία και δούλευαν αρκετά το ρούχο, ώστε να προσαρμοστεί ακριβώς στα μέτρα του πελάτη. Τα υφάσματα ήταν πρώτης ποιότητας και έρχονταν από την Αγγλία. Εννοείται πως όλα γίνονταν στο χέρι και οι περισσότεροι άντρες της εποχής είχαν γνώση από το καλό κουστούμι. Για να ολοκληρωθεί ένα κουστούμι έπαιρνε σε έναν ικανό ράφτη περίπου τρία με τέσσερα μεροκάματα.

raftis-5-of-7
 

 

Ασχολείστε και με γυναικεία ενδύματα;
Βέβαια, από ταγιέρ, μέχρι φούστες και παντελόνια. Οι γυναίκες προσέχουν περισσότερο τη λεπτομέρεια. Επιπρόσθετα, ένας σωστός ράφτης πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός στην πρόβα, για να μην αγγίξει τη γυναίκα σε σημεία που εκείνη δεν επιθυμεί και παρεξηγηθεί. Αυτά είναι βασικά μαθήματα για έναν ράφτη.


Ποιες ήταν δυσκολίες του επαγγέλματος;
Υπήρχαν πολλοί απαιτητικοί πελάτες. Παρ’ όλα αυτά όταν κάποιος είχε γνώση του αντικειμένου και ήξερε ακριβώς τι ήθελε, όσο και αν με δυσκόλευε μου άρεσε πάρα πολύ. Ο μακαρίτης ο δάσκαλός μου, με συμβούλευσε πως δεν υπάρχει περίπτωση να μη γίνουν λάθη, η μαγκιά όμως είναι να ξέρεις πώς να τα διορθώνεις. Μία φορά ήρθε για επιδιόρθωση ένα κουστούμι γερμανικής προέλευσης και είχε τόσο ωραίο στήσιμο που αφιέρωσα ώρες για να το «χαλάσω» ώστε να μελετήσω την τεχνοτροπία του ραψίματος ξανά και ξανά. Είναι πάρα πολύ δύσκολη δουλειά γιατί δεν έχεις ένα knowhow. Κάθε φορά προσπαθώ να προσαρμόσω τα ρούχα πάνω στον κάθε άνθρωπο. Κάποιος είναι καμπούρης, άλλος είναι πολύ ψηλός και άλλος έχει κοντά πόδια. Επίσης όταν το κουστούμι είναι καρό και το κορμί του πελάτη έχει ιδιαιτερότητες, πρέπει να γίνει προσεκτικά ώστε να μη βγει στραβό. 
Επιπρόσθετα, όταν το κουστούμι είναι λευκό, πρέπει πρώτα να καθαριστεί ολόκληρο το μαγαζί τελείως. Έστω και μία μαύρη κλωστούλα να μπει μέσα στο κουστούμι, θα φαίνεται οπότε θα καταστραφεί.
raftis-1-of-7

 

Είναι ένα επάγγελμα που τείνει προς εξαφάνιση;
Απ’ όταν ξεκίνησα, θυμάμαι πως υπήρχαν πέντε ράφτρες στη Λεμεσό και σιγά-σιγά μείναμε ακόμη λιγότεροι, γιατί τα παρατούσαν, επειδή όπως προανέφερα είναι μια δύσκολη δουλειά που απαιτεί θυσίες. Εγώ παρόλο που κανονικά θα έπρεπε να είχα συνταξιοδοτηθεί και τα παιδιά μου επιμένουν να μείνω σπίτι για να ξεκουραστώ, δεν αντέχω να είμαι μακριά από τη δουλειά που αγαπώ.

raftis-3-of-7

raftis-6-of-7

raftis-7-of-7

 

 

Διαβάστηκε 2384 φορές

Leave a comment

ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ

Η μεγαλύτερη τοπική εφημερίδα της Κύπρου! Η εφημερίδα «Λεμεσός» είναι η μεγαλύτερη τοπική εφημερίδα όχι μόνο της πόλης και επαρχίας Λεμεσού αλλά και παγκύπρια. Κυκλοφορεί κάθε Παρασκευή σε χιλιάδες αντίτυπα και διανέμεται δωρεάν... [περισσότερα]

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ: P & E Publishers & Advertising Ltd
Διεύθυνση: ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΟΜΟΝΟΙΑΣ 67,
EVIS COURT, ΓΡ.1, 3052, ΛΕΜΕΣΟΣ
Email: elemesos@cytanet.com.cy
Τηλ: 25877464, 25877465, 99348555
Fax: 25565325

Top