Παναγιώτα Καψούλη

Παναγιώτα Καψούλη

Για το σοβαρό πρόβλημα υδροδότησης που αντιμετωπίζει η κοινότητα Δωρού της επαρχίας Λεμεσού, έκανε λόγο στην εφημερίδα μας ο κοινοτάρχης του χωριού, Ανδρέας Παναγίδης. Όπως τόνισε, με το συγκεκριμένο πρόβλημα οι κάτοικοι ταλαιπωρούνται εδώ και πολλά χρόνια. «Κάθε εβδομάδα σπάζουν οι σωλήνες και δεν έχουμε νερό», δήλωσε φανερά αγανακτισμένος από την όλη κατάσταση.

 

Όπως χαρακτηριστικά είπε, η κοινότητα υδροδοτείται από πηγές του Τροόδους μέσα από ένα άτυπο σχέδιο το επονομαζόμενο «Αρκολαχανιάς», από το οποίο υδροδοτούνται 28 κοινότητες. Ο κ. Παναγίδης τόνισε πως το νερό φθάνει στο χωριό με συμπληρωματικές διατρήσεις, καθώς και με επιπλέον διατρήσεις από τις ίδιες τις κοινότητες.

 

Απαυδισμένος, ο κ. Παναγίδης μας είπε ότι έστειλε στα τέλη Νοεμβρίου δύο επιστολές σε έντονο ύφος, τόσο στην Επαρχιακή Διοίκηση Λεμεσού όσο και στο Τμήμα Αναπτύξεως Υδάτων, σημειώνοντας δε ότι «είναι ανεπίτρεπτο να σπάζει κάθε εβδομάδα το λάστιχο του νερού που εσείς οι ίδιοι αλλάξατε». Όπως μας είπε, για πολλοστή φορά επισημαίνουμε το πρόβλημα και ζητάμε απάντηση γραπτώς τόσο από το ΤΑΥ όσο και από την Επαρχιακή Διοίκηση, υπογράμμισε, λέγοντάς μας ότι «περιμένουμε εδώ και μια εβδομάδα να ανταποκριθούν στην επιστολή μας».

Το Forest Park που εδώ και ογδόντα έχει ταυτιστεί με τον τουριστικό τομέα της ορεινής Λεμεσού, πρόκειται να μονοπωλήσει για έξι μήνες το ενδιαφέρον του Τμήματος Καλών Τεχνών του πανεπιστημίου του ΤΕΠΑΚ.

 

Συγκεκριμένα, πρόκειται για τη διοργάνωση μιας πρωτοποριακής έκθεσης, με καλλιτεχνικές παρεμβάσεις στους χώρους του συγκεκριμένου ξενοδοχείου, για γόνιμη δημιουργικότητα των εικαστικών, σε συνδυασμό με την πλούσια ιστορία του ξενοδοχείου.

 

Στόχος της έκθεσης είναι να αναδείξει το αποικιακό και μεταποικιακό παρελθόν του ξενοδοχείου και, κατ’ επέκταση, των διακεκριμένων θαμώνων του. Η εικαστική αυτή παρέμβαση παίρνει αφορμή από το γεγονός ότι η Αγγλίδα συγγραφέας και εξέχουσα εκπρόσωπος της λεγόμενης γοτθικής μυθοπλασίας Δάφνη ντυ Μωριέ, παραθέρισε στο ξενοδοχείο, ενώ σύμφωνα με ορισμένες αφηγήσεις συνέγραψε εκεί μέρος του μυθιστορήματός της Ρεβέκκα (1936). Το μυθιστόρημα διανθίζεται, εξάλλου, με πλάγιες αναφορές στο ξενοδοχείο Forest Park και στο κυπριακό τοπίο.

 

Η έκθεση πραγματεύεται ορισμένα από τα κεντρικά θέματα του βιβλίου της ντυ Μωριέ, όπως είναι η αντίθεση ανάμεσα στην εμμονική αγάπη και το μίσος, η μνήμη και η νοσταλγία για τα περασμένα, η κοινωνική θέση της γυναίκας, αλλά και το ιστορικό  πλαίσιο μέσα στο οποίο ολοκληρώθηκε το μυθιστόρημα - δηλαδή η Κύπρος του μεσοπολέμου και της βρετανικής αποικιοκρατίας. Χωμένο στις βουνοπλαγιές των Πλατρών, το ξενοδοχείο μάς θυμίζει αυτό που ο Gaston Bachelard έχει περιγράψει στο έργο του The Poetics of Space (1958) ως «τη γαλήνια φωλιά και το παλιό σπίτι που συνυφαίνουν τον ρωμαλέο ιστό της οικειότητας στον αργαλειό του ονείρου». Συνεχίζει: «Αν επιστρέψουμε στο παλιό σπίτι όπως επιστρέφουμε σε φωλιά, είναι επειδή οι αναμνήσεις είναι όνειρα, επειδή το αλλοτινό σπίτι έχει γίνει μια μεγεθυσμένη εικόνα χαμένης οικειότητας».

 

Τα έργα τέχνης στη συγκεκριμένη έκθεση επιχειρούν να λειτουργήσουν ώστε να απελευθερωθούν οι αναμνήσεις του ξενοδοχείου ως χώρου, χρησιμοποιώντας διάφορα καλλιτεχνικά μέσα όπως ζωγραφική, δυσδιάστατες και τρισδιάστατες εγκαταστάσεις, ήχο, μουσική, βίντεο και ψηφιακές προβολές. Αυτό που επιδιώκουν να πετύχουν δεν είναι η απλή αναπαράσταση ή σύλληψη αλλά, όπως ισχυρίζεται ο Gilles Deleuze στο έργο Francis Bacon: The Logic of Sensation (2002) «να απευθυνθούν σε προβλήματα και προκλήσεις» και «να παραγάγουν αισθήσεις, θυμικές αντιδράσεις και εντάσεις». Γι’ αυτό, άλλωστε, και τα έργα διακόπτουν τη χωροταξία του ξενοδοχείου και του ιστορικού του ερείσματος, προκειμένου να προκαλέσουν τον επισκέπτη να (ανα)θεωρήσει την πολυσχιδή, διαπολιτισμική ιστορία και το μνημονικό απόθεμα του ξενοδοχείου και του περιβάλλοντος χώρου.

 

Η ιστορία της βρετανικής αποικιοκρατίας στην Κύπρο και η επιστράτευση της οροσειράς του Τροόδους ως αρχηγείου των αποικιακών δυνάμεων, καθώς και η ανάπτυξη της περιοχής ως τουριστικού θέρετρου για Βρετανούς απόδημους στη Μέση Ανατολή, προσφέρει ένα επιπρόσθετο στρώμα ιστορικού υλικού που απασχολεί τους καλλιτέχνες, παράλληλα με το διαπολιτισμικό υπόβαθρο του ξενοδοχείου: κτίστηκε από την οικογένεια Σκυρανίδη, Κυπρίων της Αιγύπτου, που παραμένουν οι ιδιοκτήτες, σε σχέδιο του νεωτεριστή Ισραηλινού αρχιτέκτονα Samuel Barkai (1898-1975).

427950100ekthesi

Σήμερα, το ξενοδοχείο αξιοποιεί αφ’ ενός τη νοσταλγία του παρελθόντος που, στην προκειμένη περίπτωση, είναι το αποικιακό παρελθόν της νήσου, και αφ’ετέρου τη φήμη της ντυ Μωριέ προκειμένου να ανεγείρει ένα επινοημένο παρελθόν που έρχεται σε αντίθεση με τον περιβάλλοντα χώρο και τα μνημεία και κρησφύγετα των αγωνιστών του απελευθερωτικού αγώνα. Κατά συνέπεια, ο τόπος του ξενοδοχείου αναδεικνύεται σε σημείο σύγκρουσης ανάμεσα σε δύο πτυχές της κυπριακής ιστορίας.

 

Αξίζει να αναφέρουμε, πως την πρωτοβουλία γι’ αυτή τη δράση είχαν οι διδάσκοντες εικαστικοί του Τμήματος Καλών Τεχνών του ΤΕΠΑΚ με επικεφαλής την καθηγήτρια Κλίτσα Αντωνίου. Αυτό που επιδιώκουν να πετύχουν, όπως εξηγούν, δεν είναι η απλή αναπαράσταση ή σύλληψη, αλλά να απευθυνθούν σε προβλήματα και προκλήσεις και να παραγάγουν αισθήσεις, θυμικές αντιδράσεις και εντάσεις. Γι’ αυτό, άλλωστε, και τα έργα διακόπτουν τη χωροταξία του ξενοδοχείου και του ιστορικού του ερείσματος, προκειμένου να προκαλέσουν τον επισκέπτη να θεωρήσει και να αναθεωρήσει την πολυσχιδή, διαπολιτισμική ιστορία και το μνημονικό απόθεμα του ξενοδοχείου και του περιβάλλοντος χώρου.

 

Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες Έβελυν Αναστασίου, Κλίτσα Αντωνίου, Παναγιώτης Δουκανάρης, Ελίνα Ιωάννου, Κυριάκος Κουσουλίδης, Μελίτα Κούτα, Γιάννος Οικονόμου, Ανδρέας Σάββα, Νίκος Σύννος,Σιμώνη Φιλίππου, Γιούλα Χατζηγεωργίου, Γιάννης Χρηστίδης. Η έκθεση θα ξεκινήσει από τις 20 Δεκεμβρίου και θα διαρκέσει μέχρι τον Μάιο του 2021.

Αρχή της επόμενης χρονιάς θα ολοκληρωθούν οι εργασίες για το πάρκο που βρίσκεται στην οδό Στυλιανού Λένα, σύμφωνα με τον κοινοτάρχη Σωτήρας Λεμεσού, Νίκο Νικολάου.

 

Οι εργασίες για την αποπεράτωσή του έχουν ήδη αρχίσει και το πάρκο θα έχει κόστος, μαζί με το ΦΠΑ, γύρω στις 58.000 ευρώ.

 

Μέσα στο χώρο θα περιλαμβάνονται πλακόστρωτα  δάπεδα, τοιχοποιία και παιχνίδια. Όπως ανέφερε ο κ. Νικολάου, «είναι ένα σημαντικό έργο για την κοινότητα, αφού θα αποτελεί ένα χώρο ηρεμίας και χαλάρωσης, ενώ ταυτόχρονα θα διοργανώνονται και εκδηλώσεις».

sotira-1-of-3

sotira-2-of-3

 

 

 

Στην επιδιόρθωση του Αθλητικού Κέντρου «Γλαύκος Κληρίδης» στον Αγρό προτίθεται να προχωρήσει μέσα από διάφορες εξοικονομήσεις ο Κυπριακός Οργανισμός Αθλητισμού.

 

Σε δηλώσεις του στην εφημερίδα «Λεμεσός» ο πρόεδρος του ΚΟΑ Ανδρέας Μιχαηλίδης, ανέφερε μεταξύ άλλων ότι το στάδιο στον Αγρό χρησιμοποιείται μόνο κάποιες ώρες, καθώς η Πυροσβεστική δεν επιτρέπει να χρησιμοποιείται με φωτισμό, μέχρι ούτως ώστε γίνει η συνολική επιδιόρθωσή του, για λόγους ασφαλείας.

 

Όπως ανέφερε ο πρόεδρος του ΚΟΑ, το κονδύλι για την επιδιόρθωση του «Γλαύκος Κληρίδη» είχε ενταχθεί στον προϋπολογισμό του 2021, αλλά δεν εγκρίθηκε.

 

«Τώρα, προσπαθούμε να ξεκινήσουμε το έργο μέσα από εξοικονομήσεις και οπωσδήποτε να το εντάξουμε στον προϋπολογισμό του 2022», κατέληξε.

 

Υπενθυμίζεται ότι το κτίριο αντιμετωπίζει σωρεία προβλημάτων τα οποία παρουσιάστηκαν αμέσως μετά την ολοκλήρωση της κατασκευής των εγκαταστάσεων του αθλητικού χώρου που προκαλούν διαρροές όμβριων υδάτων προκαλώντας σοβαρές φθορές στην κτιριακή υποδομή. Επιπλέον με εξαίρεση το γήπεδο καλαθόσφαιρας και το κολυμβητήριο, δεν διαθέτει τελική έγκριση και ως εκ τούτου άδεια λειτουργίας. Σε μελέτη που διεξήγαγε ο Κυπριακός Οργανισμός Αθλητισμού έχουν διαφανεί προβλήματα Ασφαλείας και Υγείας, τα οποία έχουν καταγραφεί σε σχετική έκθεση. Αξίζει να σημειωθεί ότι στο πλαίσιο εκπόνησης του Σχεδίου ΑΤΛΑΣ διορίστηκαν ενεργειακοί ελεγκτές, οι οποίοι διενήργησαν συνοπτικό ενεργειακό έλεγχο σε μηχανήματα και υποδομή. Μέσα από την έκθεσή και τις επισημάνσεις τους διαφαίνεται ότι απαιτούνται παρεμβάσεις οι οποίες μπορούν να οδηγήσουν σε σημαντικά ποσά εξοικονόμησης ενέργειας στις διάφορες λειτουργίες (θέρμανση, ψύξη, εξαερισμός, φωτισμός, ζεστό νερό χρήσης, θέρμανση νερού πισίνας κ.α.).

Το όνομα της πρωτοπόρου εκπαιδευτικού Αθηναΐς Λανίτου επανακτά μετά από χρόνια το Γυμνάσιο Καθολικής, το οποίο μετονομάζεται σε «Αθηναϊδειον Γυμνάσιο Καθολικής», έπειτα από απόφαση της Εφορείας Ελληνικών Εκπαιδευτηρίων Λεμεσού.

 

Σύμφωνα με τα όσα ανέφερε στο ΚΥΠΕ ο πρόεδρος Εφορείας Ελληνικών Εκπαιδευτηρίων Λεμεσού, Ντίνος Έλληνας, «μετά από αίτημα παλιών μαθητών του σχολείου, γονιών, εκπαιδευτικών αλλά και μετά από ώριμη σκέψη, η Σχολική Εφορεία Λεμεσού αποφάσισε όπως αποκαταστήσει το όνομα που από χρόνια έπρεπε να υπήρχε στο σχολείο αυτό».

 

Με την απόφαση αυτή, συνέχισε, η Λεμεσός αποτίνει φόρο τιμής προς την Αθηναΐς Λανίτου, ενώ στην ονομασία διατηρείται το τοπωνύμιο της περιοχής Καθολικής Λεμεσού.

 

Εξ’ άλλου η επαναφορά της ονομασίας του σχολείου ήταν ένα δίκαιο αίτημα του δημόσιου αισθήματος, δήλωσε επίσης στο ΚΥΠΕ ο επιστημονικός διευθυντής του Παττιχείου Δημοτικού Μουσείου-Ιστορικού Αρχείου Λεμεσού, Μίμης Σοφοκλέους.

 

«Φέτος, το σχολείο κλείνει 100 χρόνια ζωής απ’ όταν ξεκίνησε το 1920 ως ιδιωτική Σχολή Ξένων Γλωσσών και Ελληνικών Γραμμάτων, με δασκάλες την Αθηναϊδα Λανίτου, τη Μαρία Μορίδου, τη Λέα Ταβελούδη και την Ευφροσύνη Χουρμουζίου», συμπλήρωσε.

 

Σημειώνοντας ότι το τότε ιδιωτικό εκπαιδευτήριο ήταν από τα πρωτοποριακά σχολεία της Κύπρου, ο κ. Σοφοκλέους πρόσθεσε ότι στην πορεία του, το σχολείο άφησε το δικό του στίγμα στην ιστορία της Λεμεσού.

 

«Ήταν ένα σχολείο που ανέβασε παραστάσεις τραγωδίας που δεν είχαν ακόμη γίνει στην Επίδαυρο στην Ελλάδα, έκανε εκδήλωση για την αναβίωση του κυπριακού γάμου όταν δεν είχε γίνει ποτέ στην Κύπρο κάτι τέτοιο επί σκηνής», είπε, ενώ πρόσθεσε ότι ιστορική καταγράφεται η επίσκεψη του ποιητή Γιώργου Σεφέρη, κατά την παρουσία του στο νησί το 1953.

 

Τα απολυτήρια πολλών Λεμεσιανών που αποφοίτησαν από το σχολείο αυτό, συνέχισε ο Μίμης Σοφοκλέους, φέρουν μια ιστορία  για πολλούς λόγους, πολιτιστικούς, κοινωνικούς, εκπαιδευτικούς και το γεγονός ότι επιστρέφει η παλιά ονομασία «επαναφέρει το σχολείο στη φυσική του θέση».

 

Η ιστορία του σχολείου

Όπως καταγράφεται στην ιστοσελίδα του, το Γυμνάσιο Θηλέων της Ιδιωτικής Σχολής Λεμεσού αναγνωρίστηκε από την ελληνική κυβέρνηση ως πλήρες Γυμνάσιο ισότιμο των Γυμνασίων της Εξάδας με προεδρικό διάταγμα που εκδόθηκε στις 17 Αυγούστου 1932 με τις πρώτες τέσσερις τάξεις και από το 1935-36 αναγνωρίστηκαν και οι δύο τελευταίες τάξεις με Βασιλικό Διάταγμα.

 

Το 1950 τέθηκε ο θεμέλιος λίθος από τον τότε Μητροπολίτη Κιτίου και μετέπειτα Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Μακάριο τον Γ`, πρώτο Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, για το νέο ιδιόκτητο κτίριο στην οδό Δωδεκανήσου, που ονομάστηκε "Αθηναΐδειο" και λειτούργησε το 1951 – 1952.

 

Το 1960 η νεοσυσταθείσα κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας αγόρασε το κτίριο για £42.000 και έτσι, από ιδιωτικό εκπαιδευτήριο μετατράπηκε σε κοινοτικό και λειτουργούσε μόνο ως εξατάξιο Γυμνάσιο και οικοτροφείο τα πρώτα χρόνια, ενώ μετονομάστηκε σε «Β` Γυμνάσιο Θηλέων».

 

Όταν έγιναν όλα τα σχολεία μεικτά πήρε το όνομα «Στ` Γυμνάσιο» και πριν μερικά χρόνια ονομάστηκε «Γυμνάσιο Καθολικής», ενώ πλέον από σήμερα θα ονομάζεται και επίσημα «Αθηναϊδειον Γυμνάσιο Καθολικής».

 

Με αφορμή εξάλλου τα 100 χρόνια ζωής του, το Γυμνάσιο οργανώνει, στις 16 Δεκεμβρίου εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου για την ιστορία του, της επίκουρης καθηγήτριας Εφαρμοσμένης Γλωσσολογίας και διευθύντριας του Κέντρου Γλωσσών του ΤΕΠΑΚ, Δρας Σαλώμης Παπαδήμα-Σοφοκλέους.

 

Με τίτλο, «Η ιδιωτική Σχολή Ξένων Γλωσσών και Ελληνικών Μαθημάτων 1920 -1950. Βιογραφία ενός σχολείου της Λεμεσού», το βιβλίο θα παρουσιάσει ο καθηγητής και αντιπρύτανης Ακαδημαϊκών Υποθέσεων του ΤΕΠΑΚ,  Παντελεήμων Χ. Κελίρης, ενώ στην εκδήλωση θα εγκαινιαστεί έκθεση φωτογραφίας από το πολύτιμο αρχείο του σχολείου.

 

Την εκδήλωση έχει προσκληθεί για να χαιρετήσει ο υπουργός Παιδείας, Πρόδρομος Προδρόμου.

Το Κοινοτικό Συμβούλιο Παλώδιας ενθαρρύνει τις προσπάθειες με στόχο την προσέλκυση σχολείων ή ακόμα και πανεπιστημίων στην περιοχή, σύμφωνα με τον κοινοτάρχη της, Πάμπο Ζορμπά.

 

«Είμαστε πεπεισμένοι πως η Παλώδια μπορεί να καταστεί ένα κέντρο εκπαίδευσης και μόρφωσης, αφού ήδη το αποδείξαμε με τα εκπαιδευτήρια υψηλού επιπέδου που υπάρχουν στην περιοχή», σημείωσε.

 

Επιπρόσθετα, ο πρόεδρος της κοινότητας μας αποκάλυψε πως στην ήδη αδειοδοτημένη περιοχή, υπάρχει έντονο ενδιαφέρον για τον σκοπό αυτό. «Βρίσκονται στα σκαριά δύο ιδιωτικά σχολεία, ένα ελληνόφωνο και το άλλο ξενόγλωσσο. Επίσης υπάρχει ενδιαφέρον και από ένα πανεπιστήμιο», ανέφερε.

 

Ο κ. Ζορμπάς στη συνέχεια δεν παρέλειψε να μιλήσει και για τα πολλαπλά οφέλη που θα επιφέρει η σημαντική αυτή εξέλιξη, γιατί θα ανοίξουν πολλές θέσεις εργασίες ώστε να καλυφθούν οι ανάγκες των κτιρίων.

«Μεγαλώνουμε γ@μ% την τρέλα μου», μου ψιθύρισε ένα φίλος…

 

Πίσω στο 1986, σε μια αλάνα της Χαλκούτσας στη Λεμεσό, τζιαμέ στο δρόμο της πολυκατοικίας του Βασιώτη. Οδός Φαλήρου. Μεσημέρι, ντάλα. Θα ‘ταν Ιούνης. Εκόντευκα να τελειώσω ή μόλις είχα τελειώσει τη Β’ τάξη του Δημοτικού, εν θυμούμαι ακριβώς. Κάτω που την τερατσιά (χαρουπιά) δίπλα σε ένα παλιό παρατημένο FIAT 500, βλέπω δύο πιτσιρίκια να παίζουν καρτούες.

 

-Ρε Ηλία, εγόρασες καρτούες; Έλα να παίξουμε.

- Ναι εγόρασεν μου ο παπάς μου. Εν θέλω να παίξω να μου τες φάτε πάλε.

- Άτε ρε έλα να παίξουμε, Ποιους ήβρες;

Δεν απάντησα, κοντοστάθηκα. Πήρα τη μικρή δέσμη με τα αυτοκόλλητα panini, τα κοίταξα και αφαίρεσα ένα.

-Παίζουμε γυριστό, εννά παίξεις;

Έπαιξα. Έχασα τες ούλλες (πάλε). Όμως εν με έκοψεν. Είχα στην τσέπη μου εκείνο το ένα αυτοκόλλητο.

 

Τις προηγούμενες μέρες στο σχολείο όλοι μιλούσαν για ποδόσφαιρο και το Μουντιάλ στο Μεξικό. Πλατινί, Ρουμενίγκε, Καρέκα, Σόκρατες, Σίφο, Λάουντρουπ, Μπουτραγκένιο, Λίνεκερ…Μαραντόνα.

 

Θυμάμαι τον πατέρα μου να ανεβαίνει αργά το βράδυ στην ταράτσα να γυρίσει την αντένα (νοτιοανατολικά όπως κατάλαβα πολύ πιο μετά) μπας τζιαι πιάσει σήμα που τους Αραπάες να δει τους αγώνες έστω τζιαι με σιονούι. Τζιαι μετά, τη φωνή του κύριου Μιχαλάκη του γείτονα (που είσιεν ένα φορτηγό τζιαι εδούλευκεν στα τσιπς «Κορίνα») ν’ ακούγεται που το παράθυρο του μπάνιου στη μεσοτοιχία «Ρε Γληόρη δείχνει καλά;».

 

Κάθε απόγευμα μαζευόμασταν όλα τα πιτσιρίκια στη χωράφα να παίξουμε μάππα. Μιτσιοί τζιαι άλλοι λλίον πιο μεγάλοι. Όσον ήξερεν ο καθένας. Γέλια, φωνές, καφκάες, κλάματα… Το πρωινά και τα μεσημέρια όμως ήταν πιο ήσυχα. Τα μεσημέρκα είχε τότε μεσημβρινή αργία 12:00-16:00 τζιαι μες τους δρόμους της γειτονιάς εν εκυκλοφορούσεν μούγια. Μόνο τους ζίζιρους άκουες. Εγώ επήαιννα δίπλα στο σπίτι του φίλου μου του Νικολή. Ήταν ένα χρόνο πιο μιτσής ο Νικολής. Θυμούμαι το δωμάτιο του, έμπαινες που την καντζελλόπορτα, περνούσες που το διάδρομο της αυλής κάτω που την κληματαρκά τζιαι στ' αριστερά ήταν η πόρτα. Ένα κρεβάτι στη γωνιά τζιαι ένα γραφείο. Παιχνίθκια εν είσιεν πολλά. Νομίζω κανένας μας εν είσιεν πολλά παιχνίθκια τότε. Εν τα χρειαζούμασταν ούτως ή άλλως. Λλία πιριλλιά (μπίλιες) τζιαι καρτούες (αυτοκόλλητα). Πάνω που το κρεβάτι στον τοίχο, η αφίσα του Μαραντόνα, να πανηγυρίζει με τη φανέλα της Νάπολι.

- Νικολή που την ήβρες τούντην αφίσα;

- Εν που δαμέ ρε, που τούτον το βιβλιαρούι που μου εγόρασεν ο παπάς μου. Ήταν μέσα στη μέση.

Μου δίνει το βιβλιαρούι. Διαβάζω στο εξώφυλλο. ΜΠΛΕΚ.

 

Ήξερα ποιος ήταν ο Μαραντόνα. Ένα ή δύο βράδια πριν είχε βάλει το καλύτερο γκολ που μπήκε ποτέ. Έτσι μου είχε πει ο πατέρας μου. Όμως γιατί είχε στη φανέλα του το σήμα της Ιταλίας; Αφού έπαιζε στην Αργεντινή. Ήξερα ότι το ίδιο βράδυ η Αργεντινή θα έπαιζε με το Βέλγιο. Ομαδάρα τότε το Βέλγιο. Σίφο, Πφάαφ, Γκέρετς, Κέλεμανς…

-Πατέρα θα δεις την Αργεντινή απόψε; Θέλω κι εγώ να δω τον Μαραντόνα.

-Ναι, αλλά είναι πολύ αργά.

 

Δεν άντεξα, αποκοιμήθηκα. Το πρωί έμαθα ότι η Αργεντινή νίκησε 2-0 και προκρίθηκε στον τελικό. Όπως και στο προηγούμενο παιχνίδι με την Αγγλία, και τα δύο γκολ ο Μαραντόνα.

 

Κυριακή 29 Ιουνίου 1986. Ο τελικός με τη Γερμανία. 8 χρονών εγώ τότε. Δεν ήξερα καλά - καλά τι σημαίνει τελικός. Δεν μπορούσα να καταλάβω τη σημασία του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Περίμενα όμως να δω τον Μαραντόνα να βάζει γκολ. Και κρατούσα στα χέρια μου εκείνο το αυτοκόλλητο. Η Αργεντινή μπροστά με 2-0. Ο Μαραντόνα είναι παντού. Σε όλες τις φάσεις, σε όλα τα γκολ. Ωστόσο η Γερμανία ισοφαρίζει σε 2-2 λίγο πριν το τέλος. Κυριολεκτικά από το πουθενά. Απογοήτευση. Οι μεγάλοι ήξεραν…το είχαν ξαναδεί το έργο. Τέσσερα χρόνια πριν στην Ισπανία στον ημιτελικό με τους Γάλλους τα ίδια έκαναν λέει ο πατέρας μου. Κι ο Μαραντόνα; Γιατί δεν βάζει γκολ; Τρία λεπτά μετά το γκολ του Ρούντι Φέλερ για το 2-2 η μπάλα πάει στον Ντιέγκο. Με τη μία δίνει πάσα στον Μπουρουτσάγκα στον κενό χώρο. Πλασάρει τον Σουμάχερ και έκρηξη για το 3-2. Ο πλανήτης στα ουράνια. Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που έκατσα να δω ποδοσφαιρικό αγώνα από την αρχή μέχρι το τέλος. Και ήταν ο τελικός του 1986. Μετά από λίγο βλέπω τον Μαραντόνα στον ουρανό με το χρυσό κύπελλο με την υδρόγειο στα χέρια. Τότε κατάλαβα… Κατάλαβα γιατί όλοι οι μεγάλοι μιλούσανε για το ποδόσφαιρο. Κατάλαβα ότι αρκεί μια στιγμή για να μετατρέψει τη λύπη σε χαρά. Κατάλαβα ότι αυτός ο άνθρωπος που έβλεπα να υψώνει το Παγκόσμιο Κύπελλο στον ουρανό μπορούσε να μας κάνει όλους ευτυχισμένους.

 

Το άλμπουμ της Panini για το Μουντιάλ του 1986 δεν κατάφερα να το συμπληρώσω ποτέ. Το έχω ακόμα όμως και στις σελίδες της Αργεντινής υπάρχει η φωτογραφία του Ντιέγκο. Ένα χρόνο μετά το Μουντιάλ του 1986, τον Αύγουστο του 1987 η οικογένεια μου έφυγε από τη Φαλήρου. Τον Νικολή δεν τον ξαναείδα από τότε. Στη μνήμη μου όμως έχει χαραχτεί για πάντα η εικόνα του Μαραντόνα πάνω από το παιδικό του κρεβάτι.

127913499101592163782212095375971854073418859n

Μεγαλώνουμε γαμώτο... Ο Πίμπε ντε Όρο (χρυσό παιδί), ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, το απόλυτο ίνδαλμα της παιδικής μας ηλικίας, αυτός που βρισκόταν στον τοίχο κάθε παιδικού μας δωματίου, αυτός που το όνομα του ακουγόταν κάθε μέρα σε κάθε αλάνα και γειτονιά, έφυγε στις 25 Νοεμβρίου 2020 από τη ζωή. Και νοιώθουμε όλοι σαν να πήρε μαζί του ένα κομμάτι του εαυτού μας. Σαν να χάσαμε ένα κομμάτι από την παιδική μας ηλικία. Στην πραγματικότητα όμως, ο Ντιέγκο δεν πήρε τίποτα. Μας τα άφησε όλα εδώ. Και τις αναμνήσεις, και τα γέλια του και τα δάκρυα του. Μας θύμισε πόσο τυχεροί είμαστε, η γενιά του ‘80, για όλα όσα ζήσαμε. Μας θύμισε πως είναι δυνατό να κλείσεις την αιωνιότητα σε μια στιγμή χαράς. Και μας έδειξε πως το ποδόσφαιρο δεν είναι πάντα ένα παιχνίδι στο οποίο παίζουν 11 εναντίον 11. Και σίγουρα πως είναι πολλά περισσότερα από ένα παιχνίδι…

 

Ευχαριστούμε Ντιέγκο. Για όλα αυτά που ήσουν και για όλα αυτά που δεν έγινες ποτέ. Από χτες το ποδόσφαιρο ξαναβρήκε το χαμένο του πρόσωπο. Και είναι το δικό σου.

 

Adios

 

Ηλίας Μαυροκέφαλος

Page 8 of 418

ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ

Η μεγαλύτερη τοπική εφημερίδα της Κύπρου! Η εφημερίδα «Λεμεσός» είναι η μεγαλύτερη τοπική εφημερίδα όχι μόνο της πόλης και επαρχίας Λεμεσού αλλά και παγκύπρια. Κυκλοφορεί κάθε Παρασκευή σε χιλιάδες αντίτυπα και διανέμεται δωρεάν... [περισσότερα]

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ: P & E Publishers & Advertising Ltd
Διεύθυνση: ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΟΜΟΝΟΙΑΣ 67,
EVIS COURT, ΓΡ.1, 3052, ΛΕΜΕΣΟΣ
Email: elemesos@cytanet.com.cy
Τηλ: 25877464, 25877465, 99348555
Fax: 25565325

Top